Мы немач лечым
                              словам чалавечым,
I я не пабаюся рот адкрыць,
Хоць перад трохмільярдным вечам
Мне давядзецца сёння гаварыць.

Для Леніна
                    звычайнай мала рамы.
I неабходна — каб яго абняць! —
Перамяшчаць
                        зямныя панарамы,
Планеты
                дэкарацыі мяняць.

Працуе пастаянна-акіянна
Яго дыханне і сэрцабіццё.
I рукатворная ЛЕНІНІЯНА —
I будучыня наша, і жыццё.
 
Задуха царскай шубы сабалінай,
I сыты скрып вяльможных калымаг,
I рабскі стогн над згорбленай далінай,
Хто вас закрэсліў —
                                    чарадзей ці маг?

Пачнём з таго,
                         што бездаражжу лютай
Ён,
      глыбісты нахмурваючы лоб,
На тройцы ўсерасійскіх рэвалюцый
Падняў краіну
                          ў ярасны галоп.

Ад гулкага паветра сэрца ные,
Грымотна
                  каранная торыць след,
Як крыллі,
                  прыўзняліся прыцяжныя,
Ракетаю
               сягаючы ў сусвет.

I як мы не паверым чалавеку,
Што нам сябе пакінуў усяго?
Глядзі —
                манументальны профіль веку
Навечна зліўся з профілем яго!

Ён гаварыў з набатам без'языкім —
Цар-звонам,
                     што свой голас абвясціў...
I,
   каб народ стаў гордым і вялікім,
Ён ядры слоў па свеце пакаціў.

Ён сніў такое полымя пажара,
Што з акіянскіх выйдзе берагоў:
Ужо даўно вага зямнога шара
Лягчэй вагі іржавых ланцугоў.

I —
        спынен рух,
I —
        адступіла мэта,
I —
        безнадзейнасць надышла.
                                                     I — вось,
Згадаўшы меркаванні Архімеда,
Ён смела замяніў зямную вось.

Штурхнуў плячом,
                                каб зноў надаць вярчэнне,
I частка шостая,
                            а там і трэць,
Адчуўшы нечакана аблягчэнне,
Прайшлі пад сонцам —
                                         крыўды абагрэць.

I людзі,
              што спрадвек прасілі хлеба
З працягнутай пакорліва рукой,
Цяпер штурмуюць цытадэлі неба,
Дзе зоры ходзяць дружнай талакой.