Я — мужыцкі сын, і радаслоўная...

Яшчэ не ацэнена

Я — мужыцкі сын, і радаслоўная
анідзе не значыцца мая,
дзед і прадзед, а далей замглёная
далячынь —
стагоддзяў акіян.

Зверху ў ім
я, нібы хваля з хваляю
веснавой блішчастае раллі;
у зямлю касцьмі, вярбой трывалаю
майго роду карані ўраслі.

Колькі летаў сам нагамі босымі
чуў цяпло вільготнай баразны,
захлынаўся на пакосе росамі,
ветрам дыхаў жытнім
і лясным.

Шмат сялянскай кемнасці, стараннасці
у палеткі ўкладзена было,
а пакінуў, можа, нават з радасцю
мной зямлю араную,
сяло.

He цярплю, хто ахкае і вохкае,
як згадае хату,
кут бацькоў,
дэкларуе ў сувязі з эпохаю
да сваіх сцяжын, асін любоў.

He пасада з гальштукам мне снілася,
дзесьці ўзяў сабе я ў галаву:
вёсцы не стае азоту й сіласу,
мне —
зямельных на жыццё навук.

У калгасе з ведамі прыдбанымі
сілы фермам, нівам аддаваў,
ваяваў з чыноўнымі прафанамі,
поле бою —
марная трава.

Час настаў ацэньваць словы працаю,
меркаваць аб справах па жніву;
я цяпер, відаць,
не маю рацыі,
што ад ніў далёка тых жыву.

Адспявала ў жыце перапёлачка
без мяне пра лепшае ў жыцці...
He хачу ў нябёсы дыму воблачкам,
мне ў зямлю,
сваю зямлю сысці б.