Светлы час

Сярэдняя: 4 (1 голас)

Я да роднай мясціны, можа, буду няветлым,
Не скажу, што дзяцінства маё было светлым,

Бо жылі мы ў кутку сваім голь-перагольцы,
Хоць і звалася воласць Вялікія Дольцы.

Хто з вялікай быў доляй — па маёнтках сядзелі,
А мы той нават долі і малое не мелі.

Ад маленства адну адчувалі патрэбу—
Да калядаў ніколі не хапала нам хлеба.

Пуставалі і свіран, і пуня, і восець...
Дольцы, Дольцы! Хай цяжка, хай горка жылося,

Кут мой родны, забыты калісьці на свеце,
Прыгадаць не магу, каб не білася сэрца,

Каб не ўспомніць аб добрым і слаўным народзе,
Дзе жыццё я пачаў у семнаццатым годзе.

Што з таго, што лічылася мне ўжо дванаццаць,
Пражытое — жыццём праў не мела назвацца.

Ды прыйшоў ён, прыйшоў позні месяц асенні,
I пачулі імя дарагое мы — Ленін.

Наш Кастрычнік прыйшоў — азарыліся далі,
Пад сцягамі яго да жыцця мы ўставалі.

Як ні сілюся ўсё прыгадаць я сягоння,
А калі ён прыйшоў, пэўнай даты не помню.

Толькі помню вясковых армейцаў суровых,
Што парвалі партрэты міністраў часовых.

Не магу і таго я ніколі забыцца,
Як выносілі ў лютым цара і царыцу,

I царовага дзядзьку, і царовую маці
Ды з наследнікам-сынам палілі ў прыдачу...

I часовых міністраў так у нас шанавалі —
Іх партрэты крышылі, на шкумацце ірвалі
Ды лапцямі як след у зямлю прыбівалі.

Што кіпела ў грудзях, не магло не прарвацца,
Пан з палаца ўцякаў, дзе, не ведаў, схавацца.

Помста брала сваё. Шмат ляцела на згубу —
Ўсё, чым жыў багацей, было сэрцу нялюба.

Вось чаму і ў раяль, выдзіраючы струны,
Насыпалася збожжа з панскіх свірнаў і гумнаў,

I пад радасны гул, і пад роскаты смеху
Везлі проста ў сяло ўсім людзям на пацеху.

Светлы час! Грозны час! Гэта ў дні агнявыя
Разлічаўся народ за пакуты былыя.

Рады я, рады я, што з дзяцінства ўсё зведаў,
Як дзялілі зямлю, выбіралі камбеды.

Я пазнаў грамаду і сапраўдных герояў,
Я засвоіў навек, бальшавік што такое!

Светлы час! Грозны час! Год семнаццаты бурны,
Пазнаю я цябе па штандарах віхурных,

Па істужках чырвоных, што на шапкі ўзляталі,
Што, як ружы, да сэрцаў людскіх прыкіпалі,

Па гамонцы хацін, па бясконцых пажарах,
Па вялікіх людскіх спадзяваннях і марах,

Па імпэту наперад усіх пакаленняў,
Па імю дарагому і роднаму — Ленін!