I я у дзяцінстве не ведаў калыскі, 
Не ведаў бацькоўскае цёплае хаты, 
Замест калыханкі, схіліўшыся нізка, 
Спяваў у цяплушцы салдат барадаты: 

«Віхуры варожыя веюць над намі...» 
I ў нашай цяплушцы свісталі вятры, 
Смяяліся хлопцы: «Пакончым з панамі, 
Як толькі усе даядзім сухары». 

I мне аддавалі шурпаты і горкі 
Сухар са свайго франтавога пайка, 
А самі круцілі цыгаркі з махоркі 
I песню зацягвалі пра Ермака. 

Пасля, пасадзіўшы на мулкім калене, 
Чырвонагвардзеец пытаўся не раз: 
«Ці ведаеш, браце, што думае Ленін 
I што ён гаворыць пра нас?» 

I я, ашчаперыўшы шыю худую, 
Услед паўтараю за ім: 
«Мы наш, мы новы свет збудуем, 
Хто быў нічым, той стане ўсім!» 

Салдацкія вочы адразу цяплелі 
I бачылі заўтрашні дзень прад сабой. 
Матросы балтыйскія весела пелі, 
Што гэта апошні рашаючы бой. 

Вось так у цяплушках, у дымных бараках 
I я і мае аднагодкі раслі, 
Не ведалі мы, што ужо аб рабфаках 
Ільіч клапаціўся ў Крамлі, 

Што ён ужо бачыў агні Днепрагэса, 
Адзначыў на карце Кузбас 
I марыў, што ў нетрах сібірскага лесу, 
За горадам горад устане для нас. 

I разам з бацькамі маё пакаленне 
Валіла тайгу і драбіла каменне, 
Закладвала домны, капала каналы — 
Лажылася позна, а рана ўставала, 

Дрыжала ў палатках у сцюжы і ў буры, 
Каб горад узняўся хутчэй на Амуры, 
Стаяла на варце дзяржаўнай граніцы 
І помніла: трэба вучыцца, вучыцца. 

Трымала вінтоўку, кайло і лапату 
I слухала лекцыі па сапрамату, 
Ішло вечарамі ў партыйную школу 
I ворагаў біла каля Халхін-Гола. 

Маё пакаленне, мае аднагодкі, 
Пачуўшы трывогу, надзелі пілоткі 
I ў цеснай зямлянцы кляліся ўрачыста: 
— Лічыце 
                  мяне 
                            камуністам! 

I кожны быў братам, 
I кожны быў другам 
Ля сцен Ленінграда, 
У пекле над Бугам. 

Куды б ні вяла нас крутая дарога, 
За намі заўсёды ідзе перамога — 
У льды Антарктыды, у неба прасторы, 
Дзе ўсходзяць яшчэ не адкрытыя зоры.