Партыйная балада.
                                                           XX стагоддзе

Прайдзісветы пілі, як у бочку — булькатала,
                                                              лілася гарэліца,
I потым, п'яныя,
                            з гогатам лавілі жанчын і дзяўчат.
А ён засланяў рэвалюцыю ад тых,
                                                хто над праўдаю цвеліцца,
Бо ведаў,
                што ёй не ў радасць гэты сп'янелы чад.
Прайдзісветы нявер'е пладзілі і новую ўладу,
                                                                            шчаслівыя,
Бы той капялюш,
                             прымервалі пад свой анархічны грэх.
А ён рэвалюцыю беражна,
                                            нібы нявесту цнатлівую,
Засланіўшы сабой бескарысліва,
                                                        у сцюжах аддана грэў.
Прайдзісветы кралі мільёны — як воллі,
                                                                мяшкі набіваліся,
Усё хапатліва хапалі, усё да сябе граблі.
А ён, галодны і босы
                                     (колькі мяшчане смяяліся!),
Аддаваў сваёй рэвалюцыі апошні і хлеб,
                                                                     і рублі.
«Выдае сябе за святога, —
                                              злаваліся здзіўлена многія. —
Нашто? Рэвалюцыя спіша — ты пі,
                                                             і цалуйся, і еш.
А твая чысціня і цнатлівасць —
                                                       на сёння адна дэмагогія.
Ды і наогул каму ты жыццё сваё ўсё беражэш?!»
А ён паціскаў плячыма —
                                             не мог як след разабрацца ён,
Пра што мяшчане гавораць?
                                                 Хто над жыццём дрыжыць?..
Ён проста, калі было трэба,
                                               выйшаў на кулі бяляцкія
I аддаў сваё сонца і неба,
                                           каб магла рэвалюцыя жыць.

(З кнігі «Веча славянскіх балад»)