Дзяржаўнай думкаю жывеш

Сярэдняя: 4 (1 голас)

На жалезным скразняку Еўропы
твой не раз ляцеў і ліст, і попел.

На скразных шляхах, у даўняй даўнасці,
марыла пра цвёрды шчыт і меч,
трызніла ты вежамі дзяржаўнасці —
мець сваё імя
і сцяг свой мець.

Ha цара, на пана твой араты
браў касу, сахор
ці пісталет,
каб мужыцкай праўдаю жыла ты
з вольным словам,
хлебам на стале.

Помняць пра паўстанцаў тых адвагу
брук стары
і лес, дзе россып журавін...
Шмат прыйшло на змену, верных сцягу,
роднаму
па колеру крыві.

Ноч была кастрычніка ўспраменена
промнямі «Аўроры»,
выбліскам з гармат...
Беларусь, ты ўчула з вуснаў Леніна
поўнае сваё
сапраўднае імя.

Ты яго сцвярджала ўласнай працай,
ім рэспублік славіла Саюз;
партызанкай з ворагам змагацца
ты ішла за гонар
і зямлю сваю.

Абмінае
помныя з тых дзён мясціны
забыцця бур'ян і часу плуг;
не жалобны звон гучыць Хатыні —
мужнасці твае
і волі дух!

Дзе чужынцаў іржавелі каскі,
горкі попел ды палын сівеў —
гарады і сёлы,
каласы і краскі, —
ты дзяржаўнай думкаю жывеш.

Пра цябе цяпер далёка ўчулі,
слава ў свет ляціць на крылах кніг,
па зямлі ў машынным ходзіць гуле,
зоркамі блішчыць
сыноў тваіх.

I цябе ў час міжнародных спраў
сустракаюць за сталом дзяржаў.