Дзед Тарас

Яшчэ не ацэнена

За сялом,
На узгорку,
Дзе лесу пачатак,
Перамытая сонцам,
Дажджамі і часам
Дажывала старэчая хата
Дзеда Тараса.

Мы яе аднавілі,
Працавалі у дзве змены...
(Час зусім быў малы –
дзеду грукала сто.)
Мы паклалі падруб,
Пакляй выбілі сцены,
З дошчак зладзілі новых
Падлогу і столь.

І мы ідзем да яго
Прывітаць з новым годам
У адноўленай хаце.
Каля ганку бяроза,
Яго аднагодак
Нас чакае на варце.
Добра знаем,
Што зроблена мала...
Нам-жа вочы не засціць, —
Яшчэ не усё,
А кавалак вялікага шчасця
Мы у сэрцы нясем,

Што калгасны пастух
Дзед Тарас будзе рады;
Знае ён,
Што таго аднаму не зрабіць —
Колькі дзён
Камсамольская наша брыгада
Паляпшала яго дабрабыт.

І цяпер
Мы зусім у святочным настроі
Узыходзім
На ганак яго весялей...
Пераходзім парог —
Пахне свежай смалою,
Першым снегам
Іскрыцца абрус на стале.

Можа сотню маланак
Раскінулі лямпы на сцены,
Што, як люстра, кругом.
Сустракае Тарас;
Валасы яго белаю пенай
Узняліся над гордым ілбом.

Гарнітур з-пад іголкі,
І кашуля з узорам на дзіва.
Ён вітае ўсіх нас
З урачыстасцю нейкай...
І ківаюць са сцен
Пагаджальна маўкліва
Берасцяныя трубы,
Ражкі і жалейкі.

Потым
Садзіць усіх
Каля століка ўздоўж,
Дзе бліны,
Як гара, узняліся...
І малодшая ўнучка
У трыццаць гадоў
Нам падносіць з павагаю
Поўныя місы.
Роўна ставіць у рад
Кубкі з мёдам пахучым,
І, здавалася, быццам
Вось толькі з ракі
Рыбы б'юцца хвастамі
На патэльнях пякучых,
З розных пушчаў у талеркі
Прышлі барвікі.

Смажаніны кругом,
Толькі ведай — бяры.
Агуркі пасярэдзіне
Леглі градою,
Залатыя галовы
Схілілі сыры,
І па хаце запахла
Кругом сырадоем.

І па хаце
Пабегла гаворка і смех.
Мы-ж,
Узняўшы ўсе кубкі,
Сказалі Тарасу:
– Ты заслужаны ў нас чалавек,
Табе сотня гадоў...
Не злічыць працадзён,
Што ты маеш ў калгасе.

І ў цябе
Яшчэ многа юнацкай крыві,
І як сонца
Прыносіць вясну у прыполле,
Як рассыплюцца стрэлы
Вясёлай травы,
Ты яго спатыкаеш
I праводзіш на полі.

Тваё войска выходзіць
На багатую пашу,
І ты граеш яму,
Ды з любоўю такой,
На трубе берасцянай
Зялёныя маршы,
Што чуваць, як у вымя
Ідзе малако.

І за сотню гадоў,
Што сягоння сустрэлі мы,
I за тыя, што будуць
Яшчэ у жыцці, —
Мы цябе адзначаем
Музычнаю прэміяй,
Толькі знай, што круці, —

І мы бачым,
Як горда яго галава,
Як яснее яна
Ад вялікага часу...
І да самае раніцы
Ленскі спяваў
Першы раз у жыцці
У хаціне Тараса.