Чатыры шляхі

Яшчэ не ацэнена

Стаяла, драмала пад звон ручая,
Махамі абросшая, вёска мая.
А з вёскі,
Дзе ліплі страха да страхі,
Ляжалі чатыры пахмурых шляхі:

Ля возера,
Бору,
Праз рэчку
I гаць, —
Каторы з іх лепшы, не мог я сказаць.

А толькі, як помню сябе я малым,
Хадзіць давялося мне больш бараным.

Да голля,
Што золкам вецер гайдаў,
Трубу берасцяную я уздымаў.

Займалася рэха вышэй галавы:
То бор адгукаўся, як быццам жывы.

Ды вечарам познім,
За статкам кароў,
Варочаўся часта я ў слёзах дамоў.

Стаяў мне нязменна
Заўсёды ў вачах
Ля возера чорны, нахмураны шлях.

Пайшоў гэтым шляхам
Мой бацька салдат,
Пайшоў, не вярнуўся дадому назад.

Нямала прыносілі ў вёску тугі
З далёкага свету чатыры шляхі.

Нямала адгрукала
Чорных гадзін,
Ды шлях не забыць мне ніколі адзін —

За рэчкай;
Ён нам падабаўся усім,
На ўсход ён кірункам пралёг векавым.
Я помню, як коннік прымчаўся па ім.

Было гэта ўвосень.
За ім на ўвесь шлях
Гарэў, развяваўся праменісты сцяг.

А шляхам на захад,
Што звалі мы — гаць,
Прыйшлося панам і падпанкам ўцякаць.

З далёкае вёскі,
Па вольных палях,
Усіх нас да шчасця павёў кожны шлях.

Адходзілі мы і вярталіся ў дом —
Адзін трактарыстам,
Другі кавалём,
А хто аграномам, а хто лесніком.

I я, перайшоўшы
Паўсотні дарог,
Паэтам вярнуўся на родны парог.
Да сонца ўзнялася пад звон ручая
Калгасная, новая вёска мая.

Мінула ў нас многа гадоў залатых,
Тады ўзгадавалі дзяцей мы сваіх.

Ды выпалі годы
Пакутаў цяжкіх —
Чужынцы напалі.
Прагналі мы іх,

Касцямі на захад загацілі гаць;
Той шлях партызанскім мы сталі ўсе зваць.

I зноўку
Чатыры шляхі за сялом
Заліты Кастрычніцкім яркім святлом, —

Гамоняць прысадамі
З году у год,
Вядуць ў інстытуты,
Вядуць на завод
Адзіным кірункам, струменем жывым
Да самага сэрца Радзімы — Масквы.