Сонца. Блакітнае неба.
Птушак вакол гамана.
Зноў заспявала,
Зайграла,
Загаманіла вясна.

Зноў у зялёным убранні
Ходзіць яна па шляхах,
Май
Рассыпаецца ў кветках,
Ў срэбных звініць ручаях.

Май напаўняе прасторы
Трактарным гудам палёў,
Люба вясною
На сэрцы,
Бы нарадзіўся ізноў.

Хочацца шчырай душою
Край неабсяжны абняць,
Майскія сцягі
Лунаюць,
Майскія песні звіняць!

Нашы пачуцці аб шчасці,
Нашы ў іх думы чутны —
Колькі ж у нас
Абуджаюць
Добрых жаданняў яны.

Сёння я свята страчаю,
Ледзьве ўзнялася зара —
З першаю
Думкай сваёю
Выйшаў на бераг Дняпра.

Кастрычнік заве змагацца, —
Фашысты вядуць разбой.
Не на вуліцы,
Не на пляцы, —
Мы сягоння ідзем на бой.
На роднае наша поле
Напоўзла нямала зграй, —
Мы з Кастрычніцкім
Сцягам волі
Абаронім любімы край.
Павыганім катаў з хаты,
Ім касцей сваіх не сабраць,
I Кастрычнік свой
Дваццаць пяты
З перамогай будзем вітаць.

Я сцяжок свой:
ўзнімаю 
проста ў сонечны прамень.
Сёння —
                свята Першамая,
Сёння —
                мая першы дзень.
У калоне
песню ўголас
З намі разам заспявай!
I прыгожы,
I вясёлы
мой любімы
                   месяц май.
Чуеш
       выбухі салюта?
Палічыць іх
                  паспявай.
Перамогаю
                 славуты
мой любімы
                   месяц май.

Заўтра мне дваццаць пяць,
I Радзіме маёй дваццаць пяць.
Ды пра гэта падумаю я
Перад самым світаннем...
Ноч.

Шуміць лістапад.
Хвоі ў лесе панура рыпяць.
Вецер злосна шпурляецца
Ў твары сухімі лістамі.
Прыфрантовая вёска.
Дажджом абглыданы лясок.
Звонка хлюпае гразь,
I за ногі хапае пясок.

Як ваўчынае вока,
Мігнуў аганёк папяросы —
Гэта наша друкарня
Стаіць на паходных калёсах.
Тут пад небам дажджлівым
Разбітай Калінінскай вобласці
Мы друкуем гарачыя словы
Аб славе і доблесці.
Тут суровую песню
Аб Сільніцкім, героі-нябожчыку,
Набіраюць рупліва
Дзяўчаты-наборшчыцы.

Быў час — стаіўшыся знямела
Між пустак, пушчаў і балот,
Ты ў занядбанні быў, народ,
Твая зямля імя не мела,
Арлы клявалі тваё цела,
Кружыўся погані тут злёт.

Хаўрус паноў, ксяндзоў хлуслівы
Снаваў тут кросны павуцця
Ды зводзіў з ісціны-пуця,
I дар суліў табе ілжывы
Пад вэксаль жульніцкі, фальшывы,
I не даваў табе жыцця.

I ксёндз і поп доўгавалосы
Не раз узважвалі твой лёс,
А ты ярмо сваё ўсё нёс,
Хадзіў расхлістаны і босы,
Прыбіты, цёмны, безгалосы —
У людской сям'і прыблудай рос.

I ты хоць меў сваё аблічча,
Ды быў слуга ў сваім краю,
I мову родную тваю

Упершыню Кастрычніцкае свята
Я сустракаю тут,
Дзе для мяне бальнічная палата
Горш, чым астрожны кут.

Адгэтуль выйсце мне закратавала
Хвароба — мой жандар,
Знясіленае цела прыкавала
Да ложка, як да нар.

Зняволення расклад для вязня строгі —
Не варухнуцца мне,
Дранцвеюць ногі, цёплы пыл дарогі
Іх грэе толькі ў сне.

Ды пагарджае ўладай неадступных,
Скаваўшых цела страт,
Душа — былых гадоў, гадоў наступных
Няўпынны дэманстрант.

Яе да месца прыкаваць не здольны
Пакуты ланцугі,
Яна ляціць, ляціць, як вецер вольны,
Да вас, да вас, сцягі!

Яна — той самай буры парыванне,

Пашыраецца, Май, твой пабедны паход
На далёкі, на блізкі і захад, і ўсход,
Твой вітае сцяг поўнач і поўдзень,
Сцяг чырвоны, дзе толькі ён дойдзе.
Пашыраецца, Май, твой пабедны паход.

      Па-святочнаму ўрачыста
      Люд наш вольны пахаджае,
      Грае сонца ў небе чыстым,
      На зямлі гул галасісты,
      Плывуць песні па-над гаем:

            З Першым маем!
            З Першым маем!

У трыумфе ў квяцістым паход ясны твой
Пройдзе свет пераможнай свабоднай хадой,
Будзеш, Май, сваё святкаваць свята

                    XVIII з'езду партыі бальшавікоў

З Масквы, з Крамля, на ўсе староны
Ляглі шляхі, святлом усланы.
Па іх ідуць, ідуць мільёны
Людзей магутных, гордых, вольных,
Ідуць мільёны раскаваных.

Абапал — гарады і сёлы
У садах квяцістых, пладаносных,
У кветках нівы, горы, долы,
Шуміць вяселлем дзень вясёлы,
Шуміць людзям аб вечных вёснах.

Абапал — рэкі і азёры,
Па новых рэкі ходзяць ходах:
Да Балтыкі скрозь даль прастораў
Шлях Белае прасекла мора,
Здружылі моры свае воды.

Абняўшыся, як дзве сястрыцы,

Май прыйшоў,
Ідуць калоны,
А над імі
Сцяг чырвоны,
Цёплы колер
Кумача.
Сцяг.
Партрэты Ільіча.

Вучні крочаць
Усёй школы,
Льюцца песні
Навакола.

Тут і Янка
На парадзе,
Колькі радасці
Ў паглядзе.

Расчыні шырока дзверы,
      Мілая старонка,
Выйдзі стрэнуць свой Кастрычнік
      Песняй гулкай, звонкай!

Свята нашай гадавіны,
      Хоць і ўвосень свята,
Свеціць вечнаю вясною
      Нашым гоням, хатам.

Гэй вы, хлопцы, гэй, дзяўчаты,
      Камсамол шчаслівы,
Сыпце кветкі, сыпце радасць
      Нашым сёлам, нівам!

Перад намі ў сонцы, ў зорах
      Будучыня наша,
Кожны дзень сягоння лепшы,
      Як быў учарайшы.

Наша праца не йдзе марна
      Ў полі, на заводзе, —
Аб здабытках, дасягненнях

                        Да гадавіны вызвалення ад бе-
                        лапалякаў і дня ўручэння
                        ордэна Леніна.

                          I

Чым ты была, Беларусь мая родная, —
Хіба ж не бачылі нашыя вочы?
Вечна абдзёртая, вечна галодная,
Сонца не ведала, а толькі ночы...

Людзі твае, ў беднаце гадаваныя,
З торбай жабрацкаю век дажывалі...
Злосна стагналі вятры над курганамі,
Хмары насіліся чорнаю хваляй.

Цар, цараняты нагайкамі няньчылі,
Пан і паняты паслі бізунамі,

А ў нядзелю з-пад зары
выляталі журавы,
густа пырснулі ў бары
стрэлы цёплае травы.

Захапляюся, люблю,
бо на сэрца мне лягло,
абдымаючы зямлю,
жураўлінае крыло.

Межы вёсен і краін
перакрэсліла яно.
Проста ў шчасце і язмін
адчыняецца акно.

Як жа радасць,
                          любы край,
ціхім словам маляваць,
калі заўтра новы май
нам з табою маяваць!

У нядзелю з-пад зары
выляталі журавы,
за чырвоныя бары
дождж працокаў яравы.

Прывітанне, Першамай!
З пахам ліпкага лісця!
Чырвань грае з краю ў край

Вясна!.. Вясна!.. Удалі над краем
Зара вяргіняю цвіце.
Мы гэты дзень назвалі Маем, —
Дзень светлай радасці людзей.

Мінулі грозныя навалы,
Парваны путы-кайданы,
I мы магутным караванам
Вітаем моладасць вясны.

Вітаем песняй вызвалення,
Адвечнай казкаю жыцця.
Няхай на славу пакаленням
Над краем зоры шалясцяць!

Няхай цвітуць, не адцвітаюць
Шыпшыны сонечных зарніц!..
Няхай ад берагу да краю
Гамоняць хвалі ў цішыні!..

Хто з лірай плакаў пры дарозе,
Каго вадзіў жабрачы кій, —
Вясне чароўнай на парозе
Кладзе лаўровыя вянкі.

Агні гараць...Агні ў прасторах...

Хмель лугамі, хмель лугамі,
Цёмным борам дзераза...
Накажу сягоння маме,
Каб прышла ў дзіцячы сад.

Мая мама на заводзе,
Ля чыгуннага станка.
У пяць гадзін яна прыходзіць
Пасля трэцяга гудка.

Мама! Мама дарагая!
Твая моладасць — завод,
Твае дні, як кветкі мая,
Ружавеюць ў цвеце год.

Сёння свята ўсіх жанчынаў,
Свята ў чырвані вякоў,
I віюцца пуцявіны, —
Сцежкі ў красках і вянкох.

Хмель лугамі, хмель лугамі,
Верасамі дзераза...
Накажу сягоння маме,
Каб прышла ў дзіцячы сад.