Ленін

Ён нарадзіўся ў дзень вясновы

Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Ён слухаў волжскіх хваль размовы
Пад іх напеў ўздымаўся, рос...
Ён нарадзіўся ў дзень вясновы,
I свету ён вясну прынёс.

Яшчэ калі ў гадах дзіцячых
Пушчаў з паперы караблі —
Ручайкі дум яго гарачых
Шлях пракладалі па зямлі.

А потым плыні дум свабодных
Загаманілі мужна, скрозь —
Шырэй усіх патокаў водных,
Якія толькі ў свеце ёсць.

О, як яго, што так разліўся,
Шукаў ад смагі чалавек!
I хто хоць раз з яго напіўся
Барацьбітом той стаў навек.

Іх Ленін вёў на бой суровы
За лепшы чалавечы лёс —
Ён нарадзіўся ў дзень вясновы,
I свету ён вясну прынёс!

У Шушанскім

Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

З тых дзён шмат часу адышло,
А я заўсёды, дзе б ні быў,
Няспынна думаў пра сяло,
Дзе, як выгнаннік, Ленін жыў.

Хацеў я край пабачыць той,
Сібірскую наведаць глуш...
I вось той дом і той пакой,
А за сцяною рэчка Шуш.

I я хаджу па месцы тым,
Дзе ён падмурак свету клаў.
Не, не кажыце, назусім
Ён гэты кут не пакідаў.

Як на суботніку ў Крамлі
Ён носіць бёрны на плячах,
Так па сібірскае зямлі
За працай бачу Ільіча.

Людзей адной сям’ёй сабраў,
Ісці да мэты навучыў.
Як Енісей ні бунтаваў,
Ён берагі яго злучыў.

Ды так, што буйна загуло
Набегам хваль да самых гор,

А гідрастанцыю нашу ў Саянах...

Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

А гідрастанцыю нашу ў Саянах
Моцнай будуюць народаў сыны:
У цела плаціны умураваны
Дымны кавалачак Брэсцкай сцяны.

Будуць палаць нечуваныя зоры,
Будзе вякамі турбінаў тут гул...
Ленін глядзеў на Саянскія горы.
На Енісей і глухую тайгу.

Наш правадыр і не ведаў...

Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Наш правадыр і не ведаў,
Што ў Беларусі бываў,
Што ён і ў Брэсце абедаў
I ў Мінску не раз начаваў.

Верыцца ў гэта прачула,
З глыбіняў сэрца ідзе:
Сваімі вушамі чулі
Ад самых надзейных людзей.

Заходні фронт ён наведаў,
Вядома, падпольна, тайком.
Ён ведаў пра ўсе нашы беды,
Стварыў не адзін рэўком.

Не ўздумайце людзям пярэчыць,
Пакрыўдзяцца на гады.
Хай свеціцца праўдаю вечнай:
Ён быў тут
I будзе заўжды.

Зайздрасць

Яшчэ не ацэнена
Усхваляваны я без меры,
Прызнацца, зайздрасць уваччу,
Калі гляджу на піянераў
Ля манумента Ільічу.

Бо, як дзіця, сабе наважыў,
Каб як магло такое стаць,
Каб мог стаяць я з імі разам
I клятву першы раз даваць.

Каб мог сядзець за партай
                                            сёння,
Хадзіць з мадэлямі ў гурток,
Каб паміж гальштукаў чырвоных
I мой свяціўся аганёк.

I я стаяў у дружным строі
З вялікай верай у грудзях,
I я пад ленінскай рукою
Выходзіў у далёкі шлях.

А сёння ў шлях,

Ледаколу «Ленін»

Яшчэ не ацэнена

I вось ты на хвалях,
Плячысты, высокі,
А сілаю сэрца — сапраўдны тытан,
Гатовы ў дарогу да рэйсаў далёкіх...
Плыві,
Прад табою ж увесь акіян!

Плыві цераз ночы,
Праз буры ліхія,
Вядзі за сабою сяброўства і мір,
Выходзь жа!
Выходзь жа насупраць стыхіі,
Як супраць стыхіі ішоў правадыр!

Плячамі рассоўвай
Горы-ільдзіны,
Хай цемру знішчае святло тваіх воч,
Каб так,
Як прад ленінскім зрокам арліным,
Знікала стагоддзяў праклятая ноч.

Не бойся нягодаў,
Плыві праз туманы,
Нясі камунізма нягаснучы кліч.
Ты здзейснены водгук
Тых думак-маланак,
Што выкрасаў з сэрца

Грыфельныя дошкі

Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

Мы іх насілі ў торбачках белых
Разам з антонаўкамі і гарохам.
Навука грыфелем ціха скрыпела
I рыхтавала нас у дарогу.

Пісалі словы, пісалі лічбы,
Сціралі з дошак, але не з сэрцаў.
I мы ўжо зналі, якім Ільіч быў,
Што з намі будзе ён аж да смерці.

Ад гэтых дошак няма і следу...
Не, след застаўся, глыбокі, вечны,
I слова «Ленін» ляціць над светам.
I герб савецкі — пад Шляхам Млечным.

Дэкрэт Леніна

Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

У дзень той, помню, без прынукі
У воласці маёй глухой
Сышліся ўсе: дзяды і ўнукі,
Бацькі і дзеці грамадой.

На зборні пах махры і поту,
Стаялі, збіўшыся гуртом.
Матрос, прыехаўшы з Балтфлоту,
Праз дым маячыў за сталом.

Трымаў рукой лісток паперы, —
Здаецца, крыллі ў ім былі,
Натоўп уважным вокам змераў:
— Я вам, брацішкі, аб зямлі...

У гурт узбуджаны, вясёлы
Кідаў ён словы нараспеў,
Але й яго нястрымны голас
Было зрываўся і дрыжэў.

I хоць чытаў матрос не вельмі:
Збіваўся, блытаўся не раз,
А скончыў — людзі загудзелі,
Агонь у лямпе ледзь не згас.

Там, дзе хадзіў калісьці Ленін

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Прыгожа, Прага, ты
Вясною,
Уся ў садах,
Што ў белай пене.
А я ўсё думаю
Пра тое,
Як тут хадзіў калісьці
Ленін.

Ідуць рабочыя
Праз пляцы,
Ідуць пад сцягам
Палымяным,
А ён тады
Ўсё гэта бачыў —
I чырвань зораў
На Градчанах.

Ляціць аб дружбе
Песня з сэрца,
Ляціць над вежамі
Высока.
I гэтай хвіляю,
Здаецца,
Я чую ленінскія крокі.

Блакіт
Над Жыжкавай гарою,
I Влтава
Ў сонечным адзенні...
А я ўсё думаю
Пра тое,
Як тут хадзіў калісьці
Ленін.

Ля Маўзалея

Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Строгі мармур, літары жывыя,
Што агнямі, свецяцца яны!..
Тут стаяць на варце вартавыя
I яліны ў срэбры ля сцяны.

Спаскай вежы стрэлак ход няспынны;
Ледзь устала ранняя зара,
Мы ў адной і несканчонай плыні
Да свайго прыйшлі правадыра.

Мы жывём усе адным жаданнем,
Хоць на сотнях размаўляем моў;
Хто з-пад Мінска, хто з-пад Ерэвана,
Хто з Паміра дальняга прыйшоў.

Мы маўчым, праходзячы радамі,
Толькі кожны думку захаваў:
Родны Ленін, мы ідзём шляхамі,
Па якіх ісці ты наказаў!

Дом у пароніне

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Бліз Татраў, што плечы
Да неба ўздымаюць.
Гамоніць в каменнямі
Белы Дунаец.
Там слухае здаўна
Дунайца размовы
На беразе стромым
Дом ціхі, сасновы.
Ён славен навечна,
Той дом над ракою,
Са ўзорам гаральскім
Пад самай страхою.
Не выглядам славен,
Не ўбраннем багатым, —
Ён ленінскай славай
Над светам узняты.
Бо Ленін тут марыў
Пра рускія далі,
I думы вышэй
Ад Карпат узляталі.
Адсюль кіраваў ён
Патокам бурлівым,
Адсюль ён да Піцера йшоў,
Да Разліва.
Адсюль паглядаў ён
На сонца са ўсходу,
Адсюль заклікаў ён
Узняцца народы.
I выйшлі народы
Праз бітвы, паўстанні

Жыве між нас геній

Сярэдняя: 4 (6 галасоў)
З глыбінь жыватворчых народнага духа
       Прыйшоў ён світаннем да нас,
Ён праўду і мудрасць народа падслухаў,
       Каб споўніць народа наказ.

Ён зрокам прарочым угледзеў разлогі,
       Што людзям нябачны былі,
Ён, Ленін, азначыў, акрэсліў дарогі
       У новую праўду зямлі.

На гонях раскутых, на нівах калгасных
       Ляжыць яго праўды пячаць,
I мудрыя словы так проста і ясна,
       Як вечныя песні, гучаць.

Гучаць яны ў шуме, дзе плынь маладая
       Разгортвае сілы ўглыб, шыр.
У песнях і думах бязмежнага края,

Маё пакаленне

Сярэдняя: 4 (4 галасоў)
I я у дзяцінстве не ведаў калыскі, 
Не ведаў бацькоўскае цёплае хаты, 
Замест калыханкі, схіліўшыся нізка, 
Спяваў у цяплушцы салдат барадаты: 

«Віхуры варожыя веюць над намі...» 
I ў нашай цяплушцы свісталі вятры, 
Смяяліся хлопцы: «Пакончым з панамі, 
Як толькі усе даядзім сухары». 

I мне аддавалі шурпаты і горкі 
Сухар са свайго франтавога пайка, 
А самі круцілі цыгаркі з махоркі 
I песню зацягвалі пра Ермака. 

Пасля, пасадзіўшы на мулкім калене, 
Чырвонагвардзеец пытаўся не раз: 

Ленін думае пра Беларусь

Сярэдняя: 3 (8 галасоў)
Можа, зморшчыцца строгі гісторык:
«Факты выбраў на свой капыл.
Гэтак нехта напіша скора —
Ленін думаў і... пра Капыль...»
Я, не крыўдзячы мудрай навукі,
На сябе адказнасць вазьму:
Ленін думаў
                     пра нас і ўнукаў,
Пра Капыль, і Лагойск, і Карму.
Бачыў ён і далёкую далеч,
Што на цэлы сусвет адна,
I маленькую вёсачку Малеч,
Што на карце і не відна.
I калі мы на стол гасцінны
Засцілаем белы абрус,
А на ім у нас —
                            мёд пчаліны,
Хлеб пшанічны і сала брус;
I калі ўжо няма пуцявіны,

Я ўнука вяду ў Маўзалей

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

З высокай нязменнай любоўю
Між добрых надзейных людзей
Да Леніна крочу ізноў я
I ўнука вяду ў Маўзалей.
Яго павучаць не хачу я,
А проста вяду к Ільічу.
Убачыць — і сэрцам адчуе
Усё, што і сам я адчуў.
Няма тут на плошчы галоўных —
Няма паміж нас радавых —
Спакойная годнасць і роўнасць
I сэрца адно на усіх.
Запомні, унук мой, да скону:
Тут сонцу заўжды палымнець —
На гэтым граніце чырвоным,
На гэтай чырвонай сцяне.
А варта падцягнута строга,
А сонца гарыць над Масквой,
I чыстае сэрца малога
Стукоча ў далоні маёй.
Да ўсіх дакранулася вечнасць,
Чысцейшымі сталі усе.

Жывы Ленін

Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Мы ўглядаемся
У партрэты Леніна,
Але найбольш жывы ён паўстае
У вобліку Радзімы нашай.
Таму часцей глядзіце на хлеб-соль,
На сталь, што выплаўляем,
На агні электрастанцый,
На трасы міжпланетных караблёў,
На славаю акрытыя сцягі,
На рукі, поўныя святла і мудрасці яго,
На непаўторныя малюнкі дзетвары
З жывымі казкамі...
I калі слёзы радасці
На вочы набягуць —
Іх не саромцеся,
Глядзіце ў сонечную далячынь —
У будучыню нашу!

На плошчы Леніна

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Асенні дзень. Звіняць лісты,
не адляцеўшыя у вырай.
У змроку раннім і густым
ён бронзавы на плошчы вырас.
Здалёку, з Смольнага прышоў
і стаў, глядзіць, як залаціцца
ў чырвоным полымі сцягоў
ордэнаносная сталіца.
Сталёвым крокам перад ім
пад ўзрывы медныя аркестраў
ідуць калоны, залатым
сцягоў абвеяныя ветрам.
Дрыжыць зямля, гараць штыкі,
на шлемах баявыя зоры.
I танкі, і грузавікі,
цяжкіх калес гарматных говар.
I ўсіх вядзе ў зары сцягоў
да мрамарнага п'едэсталу,
да мэты сонечнай, яго
саратнік — непахісны Сталін.
Ён край наш вызваліў з турмы,
ён сонца запаліў над намі,

З паэмы «Профіль веку»

Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)
Мы немач лечым
                              словам чалавечым,
I я не пабаюся рот адкрыць,
Хоць перад трохмільярдным вечам
Мне давядзецца сёння гаварыць.

Для Леніна
                    звычайнай мала рамы.
I неабходна — каб яго абняць! —
Перамяшчаць
                        зямныя панарамы,
Планеты
                дэкарацыі мяняць.

Працуе пастаянна-акіянна
Яго дыханне і сэрцабіццё.
I рукатворная ЛЕНІНІЯНА —
I будучыня наша, і жыццё.
 
Задуха царскай шубы сабалінай,
I сыты скрып вяльможных калымаг,

На смерць Леніна

Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Жалобны студзень...
Не астудзіць
Крыві успененай душы!..
Дзе ты, Ленін?
Ленін!.. —
пытаюць водгукі машын.
Яго няма,
тварца камуны.
Памёр баян, —
сусветны геній.
Але каму нам
сягоння быць у задуменні?!
Каму успененыя слёзы
раняць над свежаю магілай? —
Вольным!..
Толькі ў жылах
кіпіць
і пеніцца з пагрозай
свабоды кліч на падняволле,
туды,
дзе пушча-Белавежа
паўстанцаў туліць шумна-голлем.
Ой, скора,
скора
і мяцежна
паўстане
з песнямі падполле!..
Ой, не дуб малады
ў адценні
загайдаў верхавінаю снежнай, —
пахілілісь працоўных мільёны
над магілаю Леніна свежай.

Аб Леніне

Сярэдняя: 5 (1 голас)

(З вясковых успамінаў)

У Цупрона Канцавога
Хата поўная людзей,
Ад старога да малога
Там сустрэнеш, як нідзе...
Сёння з гутаркаю важнай
Папрыходзілі сюды.
Янка поступ'ю паважнай
Першы вышаў з грамады.
Стала ціха. Толькі сумна
Вецер ў коміне спяваў, —
Як талкова і разумна
Янка гутарыць пачаў:
— Сёння дзень, калі раптоўна
Бацька Ленін наш сканаў...
Нас без панскага закона
Жыць у згодзе навучаў, —
Адбудоўваць гаспадарку,
Поле трактарам араць,
Не вазіць паноў на карку,
Краем вольным кіраваць.

Скончыў Янка. Толькі хатку
Засцілаў махоркі дым,
Як Параска-дэлегатка