Янка Купала

З Першым маем

Сярэдняя: 3.5 (11 галасоў)
Пашыраецца, Май, твой пабедны паход
На далёкі, на блізкі і захад, і ўсход,
Твой вітае сцяг поўнач і поўдзень,
Сцяг чырвоны, дзе толькі ён дойдзе.
Пашыраецца, Май, твой пабедны паход.

      Па-святочнаму ўрачыста
      Люд наш вольны пахаджае,
      Грае сонца ў небе чыстым,
      На зямлі гул галасісты,
      Плывуць песні па-над гаем:

            З Першым маем!
            З Першым маем!

У трыумфе ў квяцістым паход ясны твой
Пройдзе свет пераможнай свабоднай хадой,
Будзеш, Май, сваё святкаваць свята

Настаў чарод...

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
      Настаў чарод,
      Ідзі, народ,
На свой вялікі вольны сход!
      Ты сотні год
      Ліў кроў і пот,
Каб сыты быў варшаўскі зброд.

      Цябе, мой брат,
      Губіў пан-кат,
Скарынцы хлеба ты быў рад,
      У світцы з лат
      Не ведаў свят
I не мінаў астрожных крат.

      Плыве гул-сказ:
      —  Настаў твой час,
Час кінуць жудкі свой папас!
      Быць сярод нас
      Між ясных крас
Мы клікалі цябе не раз.

      Ідзі і знай,
      Свой голас дай
За свой савецкі родны край!
      Зялёны гай,

Накарміліся панскаю ласкай...

Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Накарміліся панскаю ласкай,
Горкіх слёз напіліся дасыта.
Што здавалася ўчора йшчэ казкай,
Прыйшло сёння у сонцы спавітым.

Расплываліся ў небе туманы,
Разганяў вецер ссохшае лісце.
Салавейка спяваў над курганам,
Неяк быццам спяваў галасісцей.

Ішлі гоманы нівай наспелай,
Гарады аклікаючы й вёскі.
Белавежская пушча шумела,
I шумеў цёмны лес Аўгустоўскі.

Пераклікі чуваць былі ў хвалях
Паміж Нёманам, Днепрам і Бугам,
I да Волгі плылі, дабягалі
Шэпты хваляў ад Нёмана-друга.

Перад намі за панскай стражніцай,
За слупамі з арламі, а блізка,
Новы свет развідняўся зарніцай, —

Дзень добры, Масква!..

Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)
Дзень добры, Масква, як вясна, маладая!
      Дзень добры, крамлёўскія зоры!
Мы песню табе, Масква наша, складаем,
      А песня аб шчасці гавора.

I песня гавора, як цяжка жылі мы,
      Як чахлі ў прыгонныя ночы,
Як нас гадавалі галодныя зімы,
      Як цемра сляпіла нам вочы.

                             *

Дзень добры, Масква, наша доля і воля!
      З табою жыць радасна людзям.
Цябе не забудуць народы ніколі,
      Як песні ніхто не забудзе.

Табе  шлюць прывет нашы пушчы,  крыніцы,
      Калгасныя нівы і хаты,

Шляхі

Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)
                    XVIII з'езду партыі бальшавікоў

З Масквы, з Крамля, на ўсе староны
Ляглі шляхі, святлом усланы.
Па іх ідуць, ідуць мільёны
Людзей магутных, гордых, вольных,
Ідуць мільёны раскаваных.

Абапал — гарады і сёлы
У садах квяцістых, пладаносных,
У кветках нівы, горы, долы,
Шуміць вяселлем дзень вясёлы,
Шуміць людзям аб вечных вёснах.

Абапал — рэкі і азёры,
Па новых рэкі ходзяць ходах:
Да Балтыкі скрозь даль прастораў
Шлях Белае прасекла мора,
Здружылі моры свае воды.

Абняўшыся, як дзве сястрыцы,

Сэрца і думка мне кажа...

Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

...Радасць хай будзе мне сведкай,
Свет няхай бача і людзі, —
Нібы цудоўная кветка,
Ордэн галубіць мне грудзі.

Ці сонцу ў вочы я гляну,
Ці ў вочы зорак свабодных, —
Будзе ён мне талісманам,
Зоркай маёй пуцяводнай.

Ленін на сэрцы шчаслівым,
Леніна ў сэрцы заветы,
Ясныя думак парывы
Песняй імкнуцца над светам...

Вочы мне з часам самкнуцца,
Жвір мяне ўхутае цвёрды,
Жыць між людзей застануцца
Песня і Леніна ордэн.

Наша моладзь

Сярэдняя: 4 (3 галасоў)
Мілая моладзь, слаўная моладзь
       Нашай бязмежнай краіны!
Горы і мора зможаш ты здолець,
       Сэрцам расплавіць ільдзіны.

Знала паходы ў цёмныя ночы,
       Гіканне хеўры варожай,
Смерці глядзела ночамі ў вочы,
       Ястраб начлегі трывожыў,

З гонарам выйшла, з яснаю славай,
       Сёння грыміш перамогай,
Перад табою ў зорных праявах
       Сцелецца к сонцу дарога.

Вёсны прыходзяць, вёсны адходзяць,
       Моладзь красуе заўсёды,
Слаўная вечна ў вечным народзе,
       Славу будуе з народам.

То не рыцары з князем...

Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)
То не рыцары з князем
Шлі гурмой на войны, —
Гэта шлі ваякі
Арміі Чырвонай.

Пралятала слава
Па лясах, па полю,
Як свайму народу
Здабывалі волю.

             *

Не нявольнікаў скутых
Толпы шлі па ночы, —
То ўставаў да працы
Вольны люд рабочы.

З дымаў, з папялішчаў
Выйшаў ў свет са славай.
Ворагаў зніштожыў,
Збудаваў дзяржаву.

             *

То не вікінгі ў чоўнах
Выплывалі ў паходы, —
То плывуць па хвалях
Нашы цеплаходы.

Плаваюць, бы тыя
Лебедзі ў азёрах,
Па сцюдзёных, цёплых
Акіянах, морах.

Мы людзі свабодныя

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Мы людзі свабодныя,
Вольныя птахі, —
Магутныя, грозныя
Крылляў размахі.

Зямлю непасціглую
Сэрцам пранялі,
Нябеснай валодаем
Сонечнай даллю.

I поўдні, і поўначы
Нам падуладны,
Калышам усходамі
Й захадам здрадным.

Змагаемся з громамі
Сілай нязмернай,
Пярун з бліскавіцамі
Служыць нам верна.

Шлях зоры крамлёўскія
Ў сонцы цярэбяць,
Ляцяць ясназорныя
Сокалы ў небе.

Мы людзі свабодныя,
Вольныя птахі, —
Магутныя, грозныя
Крылляў размахі.

А я думаў...

Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

А я думаў — сонца да нас не загляне...
Гора хадзіла ад хаты да хаты,
Пела жалейка бяду на кургане,
Сонца сляпілі цары, цараняты.

Рэдкае град вымалачваў калоссе,
Слёзы, нядоля — на печы, у сенях.
Густа жабрацтва па сёлах паслося,
Плесня, сухоты цвілі ў сутарэннях.

Помню я гэтыя жудкія часы,
Помняць Расіі народы,
Помняць бацькі і дзяды па калгасах,
Помняць бацькі і дзяды па заводах.

I я памыліўся. Бясстрашных не ўстрашыў
Трон златаверхі, сатрапаў малітвы.
Голасна коні заржалі на пашы,
Гвардыі смелых памчалі на бітвы.

Біліся доўга. У славе палеглі

Нашаму святу

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Расчыні шырока дзверы,
      Мілая старонка,
Выйдзі стрэнуць свой Кастрычнік
      Песняй гулкай, звонкай!

Свята нашай гадавіны,
      Хоць і ўвосень свята,
Свеціць вечнаю вясною
      Нашым гоням, хатам.

Гэй вы, хлопцы, гэй, дзяўчаты,
      Камсамол шчаслівы,
Сыпце кветкі, сыпце радасць
      Нашым сёлам, нівам!

Перад намі ў сонцы, ў зорах
      Будучыня наша,
Кожны дзень сягоння лепшы,
      Як быў учарайшы.

Наша праца не йдзе марна
      Ў полі, на заводзе, —
Аб здабытках, дасягненнях

Слава табе, Армія!..

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

За лясы шумлівыя,
За лугі зялёныя
Слава табе, Армія,
Армія Чырвоная!

З-пад няволі панскае
Беларусь Заходнюю
Вывела ты, Армія,
На шляхі свабодныя.

Свята з намі святкуюць
З ласкаю жычліваю
Браты нашы з Захаду,
Вольныя, шчаслівыя.

З думкай пераможнаю,
Урачыста важная,
Ў госці да нас сходзіцца
Грамада сярмяжная.

За лясы шумлівыя,
За лугі зялёныя
Слава табе, Армія,
Армія Чырвоная!

Як у госці сын прыехаў...

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Як у госці сын прыехаў —
А да маці, а не зблізка, —
Яе шчасце, яе ўцеха
Ад пялёнак, ад калыскі, —

Запрашала у святліцу,
За дубовы стол саджала...
Слёзы капалі расіцай,
Што сынок такі удалы.

Частавала белым сырам,
Хлебам сітным, мёдам пчолім,
Заклікала шчыра-шчыра
Не чурацца хлебам-соляй.

I цікавілася маці —
Сэрца матчына, вядома, —
Як на службе там дзіцяці,
Ці там лепей, ці мо дома?

А суседкі каля вокнаў,
Як бы ўбачылі праяву:
— Які чысты, які стройны,
Які з твару малажавы!

— Дома добра, там не горай,
Там не горай, а мо й лепей, —
Сын разважліва гавора,

Дарогі

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Дарогі вы шасейныя,
Шчаслівыя дарогі,
Істужкамі паслаліся
На нашыя разлогі.

Праз поле ураджайнае,
Тарфяныя балоты,
Праз пушчы векавечныя
Ляглі вы пазалотай.

Ніколі вы не дрэмлеце,
Ад ранка і да ранка
Па вас машына коціцца
I конная фурманка.

I пешаходам весела —
Малодшы ён ці старшы;
Байцы Чырвонай Арміі
Ідуць паходным маршам.

Грузавікі з таварамі
Бягуць ва ўсе староны,
З лістамі віншавальнымі
Шнуруюць паштальёны.

Злучылі з гулкім горадам
Спакойныя разлогі,
Дарогі вы шасейныя,
Шчаслівыя дарогі.

З бяспуцця непраходнага,
З калдобін-катлавінаў

Госці

Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Ка мне у госці з прывітаннем шчырым
I з песнямі калгаснікі прыйшлі.
Сам старшыня прыйшоў і брыгадзіры,
Настаўніца, даяркі й пастухі.

А з падарункамі прыйшлі у госці
Зямлі абноўленай гаспадары:
Пірог пшанічны, кветкі, лёну горсці
На стол паклалі й мёду пляйстары.

I селі мы з павагай дзіўнай нейкай
За стол, дзе быў пірог, і лён, і мёд...
За хатай заліваўся салавейка,
Гудзеў над хатай гулкі самалёт.

Такога гонару не меў ніколі,
Як я на гэтае зямлі жыву,
Каб так віталі мяне хлебам-соляй,
I то не ў сне якім, а наяву.

Памалу гутарку мы распачалі,

Беларусі ардэнаноснай

Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)
                        Да гадавіны вызвалення ад бе-
                        лапалякаў і дня ўручэння
                        ордэна Леніна.

                          I

Чым ты была, Беларусь мая родная, —
Хіба ж не бачылі нашыя вочы?
Вечна абдзёртая, вечна галодная,
Сонца не ведала, а толькі ночы...

Людзі твае, ў беднаце гадаваныя,
З торбай жабрацкаю век дажывалі...
Злосна стагналі вятры над курганамі,
Хмары насіліся чорнаю хваляй.

Цар, цараняты нагайкамі няньчылі,
Пан і паняты паслі бізунамі,

Сыны

Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)
Сыноў бацька сваіх кліча
На параду ў хату,
А ўрачыста, як бы кліча
На якое свята.

I з павагаю пытае
Кожнага ў асобку,
Кім з іх кожны быці хоча,
Якім жыць заробкам.

                     *

— Бо, сыны мае, — так кажа, —
Жывіцё ў краіне,
Чалавечая дзе праца
Намарна не гіне.

I сыны адказ трымалі
Перад бацькам родным,
А стараўся з іх быць кожны
Свайго бацкі годным.

                     *

Першы кажа: — Землі буду
Трактарам варочаць,
Каб рунелі, зелянелі,
Аж яснелі вочы.

Каб раслі ў рост чалавека

Украіна

Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)
Украіна, цвеце любы,
      Сонцам гадаваны,
У мінулым край няволі,
      Курганоў, кайданаў.

Панавалі, катавалі
      Гетманы, царыцы,
I паны тваёй крывёю
      Не жалелі ўпіцца.

Знесла ты вайны сусветнай
      Вялікае гора,
Кроў цякла тваіх людзінаў,
      Як Дняпро у мора.

Украіна, цвеце любы
      Чараўнічай сілы,
Рэвалюцыя з Усходу
      Цябе абудзіла.

Абудзіла, а на шляху
      Паўстаў вораг дзікі —
Скарападскія, пятлюры
      Ды Махно, Дзянікін.

Запалаў твой стэп шырокі,
      Паўставала гора, —

Выпраўляла маці сына

Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)
Выпраўляла маці сына
      З калгаснае хаты
Не на службу у чужыну,
      Не к дзяўчыне ў сваты.

Выпраўляла і казала:
       «Мой сыночак мілы,
Ужо маеш ты нямала
      Розуму і сілы.

Пойдзеш ты у свет і людзі
      Хадою адважнай,
Прад табою слацца будзе
      Край наш неабсяжны.

Не зазнаеш крутых сцежак
      Сыты і адзеты, —
Вартаваць ты будзеш межы
      Краіны Саветаў.

Не зазнаеш тамка гора,
      Будуць паважаці,
Даглядаць цябе не горай,
      Як родная маці.

Не ў салдатах быць пад царам,

Абвілася краіна...

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)
Абвілася краіна
       У кветкі,
Кліча сонца і месяц
       У сведкі.

Ураджай даюць буйны
       Палеткі,
Збожжам поўныя гумны,
       Паветкі.

Весяляцца старыя
       I дзеткі,
Што прыбытак ад працы
       У іх гэткі.

Што мінулі батрацтва
       Наследкі,
Не ядуць болей панскіх
       Аб'едкаў.

Абвілася краіна
       У кветкі,
Кліча сонца і месяц
       У сведкі.

На нашым полі...

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

На нашым полі,
Полі калгасным,
Дзянькі праходзяць
Весела, ясна.

Дружна працуем
Мы грамадою,
Знацца — не знаем
З горам, з бядою.

Пры нашым ладзе,
Пры калектыўным,
Рукам падмогай
Служаць машыны.

Болей не знаем
Сох на загонах, —
Трактар нам цягне
Плугі, бароны.

Сонейка ўзыдзе,
Сонейка зайдзе,
Сеем і полем
Шчыра, папраўдзе.

Сеем, збіраем
Спелае збожжа,
Сабе, краіне
Багацце множым.

Я — калгасніца...

Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Я — калгасніца
Маладая,
Жыву весела,
Ані дбаю.

Мае дзетачкі
Позна-рана
I накормлены,
I прыбраны.

Сваю Настачку —
Дзіцё тое —
Нясу ў яслі я
Раніцою.

А Данілачка
Важным хлопцам
Рады бегае
На пляцоўцы.

А як выйду я —
Іхня маці —
Ды калгаснае
Жыта жаці, —

Густа сцелюцца
Услед снапочкі.
Пяю песенькі
Аж да ночкі.

Супакойна я
Ўжо за дзетак,
Сваіх родненькіх
Малалетак.

Я — калгасніца
Маладая,
Жыву весела,
Ані дбаю.

Якубу Коласу

Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Як калісь спявалі
Аб горы, няволі,
Так спяваць не будзем
Болей ўжо ніколі.

Адно, брат, падумаць,
Адно падзівіцца,
Як жыццё пабегла
Жваваю крыніцай.

Бальшавік дасужы
Гаспадарку творыць,
А так дружна, ўдала,
Што не будзе гора.

Во — зірні — сярмяжнік
Паганяе трактар,
Пасекі карчуе,
Межы рэжа ўпарта.

Фабрыкі, заводы, —
Коміны пад неба...
Шмат чаго мы робім,
А йшчэ болей трэба.

За час доўгі-доўгі —
За ўсё паўстагоддзе —
Шмат зрабіў ты, браце,
Ды яшчэ не годзе.

Перад намі, Колас,
Светлы шлях адкрыты,
На нівах красуе
Ядранае жыта.

Час перажываем

Заўсёды наперад

Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Ты слухай, паслухай,
Таварыш і брат:
Заўсёды наперад!
Ніколі назад!

Глядзі — во імчыцца
Жыццю напралом —
Па полі, па пушчы
Віхор-буралом.

Як віхры, машыны
Бягуць па зямлі;
Па моры па сінім
Плывуць караблі.

У моры, ў азёры,
Палошчучы муць,
Крыніцы і рэкі
Цякуць і цякуць.

Арлы-самалёты
Свідруюць прастор,
Не знаючы ў лёце
Ні меж, ні разор.

Заўсёды наперад!
Школі назад!
. . . . . . . . . . . . . . . . .
Во гэтак, няйначай,
Таварыш і брат!

Дзе крыўда адвечная спела

Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Дзе крыўда адвечная спела,
Дзе сыпала гора курганы,
Рукой пралетарскаю смелай
Гнілы стары лад зруйнаваны.

Старыя паломаны праслы,
Электрыка рвецца ў аконцы,
Мужычая ночка пагасла,
Заззяла калгаснае сонца.

Сялянска-калгаснае поле
Не стогне ў няволі сягоння,
Не блукае ў полі нядоля,
Пасуцца жалезныя коні.

Калгаснік усеўся на трактар,
Стаптаўшы мінулага імя,
Зямлі наравісты характар
Нарогамі стружа стальнымі.

За скібаю скібу, як стружкі,
Машына умелая сцеле...
Над нівай вясёлыя птушкі
Па-іншаму песні запелі.

Чырыкаюць дружна, з заўзяццем
Па самы кастрычнік ад мая:

Новая восень

Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

Па-новаму восень палеткі
Абходзіць, глядзіць гаспадаркі...
Пайшлі аддыхаць пад паветкі,
Згуляўшы дажынкі, жнівяркі.

Закаўкалі каўкі на ўзвышшы,
Затрэсліся лісці ў гушчарні...
Цапы на сяле заглушыўшы,
Бушуе камбайн-малатарня.

Даўжэй цень кладзецца ад хатаў,
Цяжаюцца пульхна папары...
Адборныя жыта зярняты
Саджае сяўнік у гектары.

Віхор па кустах, па галінах
З усходу пагульвае свежы...
Дабром папаўняе спажыўным
Сячкарня сілосныя вежы.

У вырай сабраліся гусі,
I жораў азваўся пад небам...
Плывуць па шляхах Беларусі
Абозы чырвоныя з хлебам.

Асенняе сонца спакойна

Сыходзіш, вёска, з яснай явы...

Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Як сон маркотны, нежаданы,
Сыходзіш, вёска, з яснай явы,
А твой народ вернападданы
Імкнецца, скінуўшы кайданы,
Да новай долі, новай славы.

У поле выйдуць твае людзі
З інакшым складам і прыладай:
У грамадзе сяўба іх будзе,
Смактаць не будзе вызыск грудзі,
Адна верх возьме думка-рада.

З жабрацкай торбай твой патомак
Не пойдзе па сібірным шляху
Шукаць прытулку, як бяздомак:
Жудкі гісторыі абломак
Пад сказ дзён бурных згібне прахам.

Гарбы тваіх нямых курганаў,
Дзе спяць нявольнікі і князі,
Парэжа сталь, як, нож баранаў,
I спражыць полымя буянаў,

Дыктатура працы

Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Культуру хамства і далара,
Князёў і біскупаў палацы,
Ад Скандынаваў да Сахары,
Зруйнуеш, дыктатура працы.

Свет рабаўласнікаў і турмаў,
Свет багахвальства, спекуляцый
Маланкай дызеляў віхурнай
Падпаліш, дыктатура працы.

Насельнікаў зямлі вячыстай,
Што звыкліся ў крыві купацца,
Сярпом і молатам агністым
Зруйнуеш, дыктатура працы.

Закон і права ў долі роўнай
Для ўсіх народаў, для ўсіх нацый
Рукой жалезнай, непакорнай
Напішаш, дыктатура працы.

Жыццё без цемры і цярпення,
А ў ясным сонцы, як у байцы,
Для ўсіх вякоў і пакаленняў
Збудуеш, дыктатура працы.

Ці хто думаў...

Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)
                           Цішку Гартнаму

Ці хто думаў, ці хто сніў
Таму дваццаць зім і лет,
Што капыльскі наш гарбар
Гэтак слаўна выйдзе ў свет.

Так бунтарна апяе
Жыцця новага сяўбу
I змаганне беднаты,
I рабочых барацьбу!

                   *

Ці хто думаў, ці хто сніў,
Лапці носячы й рыззё,
Калі ўсерасійскі цар
Наш народ таптаў з гразёй, —

Што рэспублікі сваёй
Мы уздымем вольны сцяг,
Абвясціўшы ўсім, усім,
Што цары ўжо нам не страх!

                   *

Ці хто думаў, ці хто сніў
Таму дваццаць лет і зім,

Дзве сястры

Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)
      На тутэйшай зямлі
      Дзве сястрыцы жылі,
Як забытыя ў лесе каліны;
      Жыватворных крыніц
      Не было для сястрыц, —
Яны вялі і сохлі націнай.

      Як надыдзе вясна,
      У чыстым полі адна
Аж да восені сілы губляла,
      А сцюдзёнай зімой
      У хаціне курной
Кужаль прала, снавала і ткала.

      А другой з году ў год
      Выядаў, як той крот,
Дым фабрычны дзявочыя вочы,
      А дзявочу красу,
      Нібы тую расу,
Піў цагляны падвал цёмнай ночай.

      Сярод гора і мук

Арлянятам

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
                     1

Гэй, узвейце сваім крыллем,
Арляняты, буйна, бурна,
На мінулых дзён магіле,
Над санлівасцю хаўтурнай!..

У маланках перуновых,
З гулкім гоманам грымотаў
Для вякоў дыхтуйце новых
Нечувалыя ясноты.

Вам сярпы і косы ў рукі
Ды мячы, каваны з сталі,
Далі буры, завірухі,
Што тут вылі, бушавалі.

Цень мінуўшчыны праклятай
Дзе бізун гуляў з нагайкай
Змеціцё вы, арляняты,
Сваёй новай сілай, байкай.

Ужо выбіла часіна
На вялікую прыгоду
Выйсці з мутнай каляіны
Беларускаму народу.

На смерць Сцяпана Булата

Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)
Задрамаў ты з доляй, з хвалай,
Жвір халодны прыгаруніў...
Ой, скасіла — не спытала...
—  Сні, таварыш, аб Камуне!
        Ты хапаў за косы сонца,
        Думаў думку аб пяруне,
        Што дух збудзе ўсёй старонцы...
—  Сні, таварыш, аб Камуне!

Як сіроты, забытымі
Цэп з касой вісяць у пуні,—
Хто ж на ворага іх здыме?!
—  Сні, таварыш, аб Камуне!
        Свет узняўся, схамянуўся...
        Вер, свабодны вецер дуне
        Па ўсёй чыста Беларусі!
—  Сні, таварыш, аб Камуне!

Забуяе ў славе буйнай,