Уладзімір Корбан

Асёл і паравоз

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Асёл надумаўся спыніць цягнік.
Рашуча узышоўшы на чыгунку, –
Бо варушыць мазгамі не прывык, –
Ён павалокся ў тым кірунку,
Адкуль з’явіцца мусіў рухавік.
Ідзе й аб выніках не разважае.
“Куды ты прэшся, галава дурная! –
Сказаў сявец яму з травы. –
Ці ж тут асліная дарога?
Каціся з рэек на аблогу,
Пакуль не страціў галавы”.
Але ж, ну хто упартасці аслінае не знае? –
Ён заўжды ўспрэцца напралом,
Не толькі словам, нат калом,
Яго ніхто ніколі не стрымае.
Вушамі страсянуўшы над ілбом
(Сяўцу паверыць розуму не стала),
Ён лёг на шпалы,
Між рэек на пуці.

Па шчупаковаму загаду

Яшчэ не ацэнена

А значыць трэба: мой
Герой
Напнуцца не любіў ніколі.
Заўсёды працаваў адсюль — дасюль:
Ад дзевяці нуль-нуль да чатырох нуль-нуль
I ні хвіліны болей.
Гадзіннік на сцяне ледзь бумкне першы раз, —
Ён з працы мчыцца так, бы з ланцуга сарваўся,
Па «буму» трэцяму дадому дабіраўся
I за абед сядаў у той жа час,
Прытым яшчэ сіпеў, што дужа затрымаўся.
Нічога для другіх ён не хацеў зрабіць.
У парку дрэўца пасадзіць?
Ну што вы, дзе там!
Але паразважаць любіў пры гэтым
Як мае быць.
Ды што ні закране — усё не так.
I гэта — дрэнь, і тое — брак,
Скрозь недахопы, недагляды...

Гнус

Яшчэ не ацэнена

На Ангары, а можа й на Урале
(Не будзем вызначаць дакладна — дзе,
Бо будаўніцтва скрозь у нас ідзе)
Цудоўны горад людзі будавалі.
Палацы, гмахі ўзводзілі, масты,
За паркам парк насаджвалі густы.
На будаўніцтве плённа працавалі
I рускі, і казах, латыш і беларус.
Ды вось бяда, — перашкаджаў у працы гнус.
Казяўка — цьфу! — мізэрная, драбніца,
А нельга ад яе адбіцца.
Ты чэшаш бервяно — а погань шыю смокча.
Навёў тэадаліт — а гнус той слепіць вочы.
Ну так і лезе дрэнь у нос, у рот,
У вушы, за каўнер, залазіць, абармот.
I не дасі паганцу рады.
Казалі, будаўнічыя брыгады

Бык і дом

Яшчэ не ацэнена

Па вуліцы вялікі Бык ішоў.
Казалі, што з радні яму бізоны.
Ідзе і раптам бачыць — дом чырвоны.
А колер гэтакі быкоў
Прыводзіць заўжды ў стан шалёны.
I вось спыніўся Бык, зароў,
У вочы кінулася кроў,
Паставіў дуба хвост і — трах! — з разгону
Сваім дурным ілбом
У дом.
Дый... адкаціўся, як шчанюк паганы.
Кроў пырснула цурком
З глыбокай раны:
Той дом быў мураваны.
Здаецца, зразумела тут для ўсіх:
Ну, дзе ж ты мур праломіш лобам!
Але той Бык быў не з такіх, —
Відаць, не верыў першым спробам.
На ногі ўскочыў ён і зноў
Капнуў зямлю, набычыўся, зароў,

Шэрыя і Белыя

Яшчэ не ацэнена

Разгледзеўшы, што шэры Воўк — прахвост,
Яго з правіцеляў прагналі,
На гэты ж пост
Ваўчугу белага абралі.
Але прайшлі гады, а змен не бачна нешта.
Ваўкі, як і раней, ірвуць Ласёў,
Ліса знішчае Рабчыкаў да рэшты,
У рэчцы Выдра ловіць Карасёў,
Як і раней, так і цяпер
Пануе крыважэрны звер.
Палёгкі ні на грам. Узняўся роў наўкола,
Глядзіш, у бойку кінецца жывёла.
А справа гэткая для воўчай зграі дрэнь.
I вось, каб абдурыць яшчэ раз масы,
Прыхільнікі крыві і мяса
Зноў выбары ў адзін звычайны дзень
У лесе арганізавалі.
I так выдатна справу правялі,

Філасофскі камень

Яшчэ не ацэнена
       Алхімікі вякамі
       Шукалі філасофскі камень, —
З жалеза золата рабіць імкнуліся яны.
       Для гэтага адны
       Металы розныя сплаўлялі,
Падперчвалі той сплаў графітным парашком.
       Другія з мыш'яком,
З карболкай ды з салетрай мудравалі,
       Варылі, распякалі,
З малітвай, з заклінаннямі ўвесь час.
       I іншы раз
Такое рэчыва, бывала, здабывалі,
Што не працягнеш да яго рукі,
Бо ад штуршка нязначнага якога
Яно ўзрывалася й алхіміка самога
Разносіла на дробныя шматкі,
Не паважаючы ні чорта і ні бога.