А значыць трэба: мой
Герой
Напнуцца не любіў ніколі.
Заўсёды працаваў адсюль — дасюль:
Ад дзевяці нуль-нуль да чатырох нуль-нуль
I ні хвіліны болей.
Гадзіннік на сцяне ледзь бумкне першы раз, —
Ён з працы мчыцца так, бы з ланцуга сарваўся,
Па «буму» трэцяму дадому дабіраўся
I за абед сядаў у той жа час,
Прытым яшчэ сіпеў, што дужа затрымаўся.
Нічога для другіх ён не хацеў зрабіць.
У парку дрэўца пасадзіць?
Ну што вы, дзе там!
Але паразважаць любіў пры гэтым
Як мае быць.
Ды што ні закране — усё не так.
I гэта — дрэнь, і тое — брак,
Скрозь недахопы, недагляды...

На Ангары, а можа й на Урале
(Не будзем вызначаць дакладна — дзе,
Бо будаўніцтва скрозь у нас ідзе)
Цудоўны горад людзі будавалі.
Палацы, гмахі ўзводзілі, масты,
За паркам парк насаджвалі густы.
На будаўніцтве плённа працавалі
I рускі, і казах, латыш і беларус.
Ды вось бяда, — перашкаджаў у працы гнус.
Казяўка — цьфу! — мізэрная, драбніца,
А нельга ад яе адбіцца.
Ты чэшаш бервяно — а погань шыю смокча.
Навёў тэадаліт — а гнус той слепіць вочы.
Ну так і лезе дрэнь у нос, у рот,
У вушы, за каўнер, залазіць, абармот.
I не дасі паганцу рады.
Казалі, будаўнічыя брыгады

Па вуліцы вялікі Бык ішоў.
Казалі, што з радні яму бізоны.
Ідзе і раптам бачыць — дом чырвоны.
А колер гэтакі быкоў
Прыводзіць заўжды ў стан шалёны.
I вось спыніўся Бык, зароў,
У вочы кінулася кроў,
Паставіў дуба хвост і — трах! — з разгону
Сваім дурным ілбом
У дом.
Дый... адкаціўся, як шчанюк паганы.
Кроў пырснула цурком
З глыбокай раны:
Той дом быў мураваны.
Здаецца, зразумела тут для ўсіх:
Ну, дзе ж ты мур праломіш лобам!
Але той Бык быў не з такіх, —
Відаць, не верыў першым спробам.
На ногі ўскочыў ён і зноў
Капнуў зямлю, набычыўся, зароў,

Разгледзеўшы, што шэры Воўк — прахвост,
Яго з правіцеляў прагналі,
На гэты ж пост
Ваўчугу белага абралі.
Але прайшлі гады, а змен не бачна нешта.
Ваўкі, як і раней, ірвуць Ласёў,
Ліса знішчае Рабчыкаў да рэшты,
У рэчцы Выдра ловіць Карасёў,
Як і раней, так і цяпер
Пануе крыважэрны звер.
Палёгкі ні на грам. Узняўся роў наўкола,
Глядзіш, у бойку кінецца жывёла.
А справа гэткая для воўчай зграі дрэнь.
I вось, каб абдурыць яшчэ раз масы,
Прыхільнікі крыві і мяса
Зноў выбары ў адзін звычайны дзень
У лесе арганізавалі.
I так выдатна справу правялі,

       Алхімікі вякамі
       Шукалі філасофскі камень, —
З жалеза золата рабіць імкнуліся яны.
       Для гэтага адны
       Металы розныя сплаўлялі,
Падперчвалі той сплаў графітным парашком.
       Другія з мыш'яком,
З карболкай ды з салетрай мудравалі,
       Варылі, распякалі,
З малітвай, з заклінаннямі ўвесь час.
       I іншы раз
Такое рэчыва, бывала, здабывалі,
Што не працягнеш да яго рукі,
Бо ад штуршка нязначнага якога
Яно ўзрывалася й алхіміка самога
Разносіла на дробныя шматкі,
Не паважаючы ні чорта і ні бога.