Бацьку майго забралі ад ворыва,
Ад праліўной баразны, ад вясны.
Бацьку майго забралі, як ворага,
На рукі накінуўшы кайданы.
Перааралі, навылет прашылі
Пакойчык нязваныя плугары,
Кайстру вучнёўскую распатрашылі,
Бомбу шукалі ў маім буквары.
Сын паслухмяны бязбожніка-века,
Літасці я не маліў у нябёс.
Да ўсемагутнага звышчалавека
Крыўду, як рану да лекара, нёс.
Нямеў я пад ім, гранітна-адменным,
Бы выбух, што стоены ў цішыні.
Ды на мяне ён паглядам каменным,
Як на мурашку, глядзеў з вышыні.
Хмурыў дзяржаўна ён бровы цяжкія,