Пятрусь Броўка

Вялікі дзень

Сярэдняя: 4.1 (12 галасоў)

Ёсць многа дзён, што шчасце дораць,
Ды больш усіх той дзень люблю,
Калі магутны залп «Аўроры»
Ускалыхнуў усю зямлю.

I вось яна — пад ветрам свежым
Бадзёрым голасам пяе,
Параскідаўшы краты-межы,
Інакшы выгляд у яе.

Увесь узросшы гарадамі,
Плацінамі гады стаяць,
Цёмна-зялёнымі садамі
Па-над палеткамі шумяць.

I густы іншыя сягоння,
I ўдумней людзі мнагакрат —
Стаў касмашлем важней кароны,
Карон жа па музеях шмат.

Жывем не толькі дзённым хлебам,
Імкнёмся і да зор другіх,
Аднак для нас, высока ў небе,
Чырвоная ярчэй усіх.

Прайшла амаль палова века,

За Ільічом

Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Упарта, цвёрда і натхнёна,
Гартуючыся на хаду,
Ідзе нястомная калона —
I рады я, што ў ёй іду.

Яна мільённая.
Нас многа.
Яе дэвіз — жыццё, святло.
Даўно пайшла яна ў дарогу,
Калі мяне і не было.

Яна, што крыллі для народа,
Яна — ягоны розум, кроў...
Як быццам з ёю я заўсёды
З пачатку самага ішоў.

Згаралі ў ёй,
Не паміралі,
I знішчыць не магла турма,
Хоць шмат каго, што пачыналі
Цяпер, на жаль, ужо няма.

Ды мы, адданых іх, да скону
Заўсёды будзем ўспамінаць —
Іх незабыўныя імёны
На небе зоркамі гараць...

. . . . . . . . . . . . . . . . . .

Мае правы

Сярэдняя: 4.3 (9 галасоў)

Я рады, валодаю правам бясконцым
I цешыцца небам і роднай зямлёй,
I дыхаць паветрам, і грэцца пад сонцам,
I твар асвяжаць свой празрыстай вадой.
Зямлю я ўздымаю для ўсіх на патрэбу
I з радасцю ёй адбіваю паклон,
Кідаю зярняты ў пухлістую глебу,
А ўвосень мне любы мядзяны іх звон.
Будую я фабрыкі — наша багацце,
Іх веліч і сіла далёка відны,
Узводжу такія дамы і палацы,
Што зырка на свет паглядаюць яны.
Па роднай краіне іду я шляхамі,
Куды ні загляну, ў куточак любы,
Мне кожнае дрэва шапоча лістамі,
I гэтак пяшчотна, каханка нібы.
Куды я ні рушу, Кастрычніка зоры

Наш век

Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

Ты зачынаўся ў час жахлівы.
З вайной мы пачыналі жыць.
I выгляду твайму ўласцівы
Калючы дрот, крыжы, крыжы...

Багаты кулямі, не зернем,
Шукаў, што крот, ў зямлі жытло.
I той жа дрот заместа зерняў
Тваё ў бядзе сціскаў чало.

Твой плашч з пажараў-аксамітаў
Не прыкрываў глыбокіх ран,
Твой быў акопамі парыты
Яшчэ зусім юнацкі стан.

Глыбока рыючы разоры,
Шалёна выбухі раўлі,
I толькі залпамі «Аўроры»
Цябе да ладу прывялі.

I хай былі яшчэ нягоды,
Ды бачаць тыя, што жывуць —
Замест дратоў вянок з Усходу
Тваю ўпрыгожыў галаву.

Наш век праходзіць па планеце

Ён нарадзіўся ў дзень вясновы

Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Ён слухаў волжскіх хваль размовы
Пад іх напеў ўздымаўся, рос...
Ён нарадзіўся ў дзень вясновы,
I свету ён вясну прынёс.

Яшчэ калі ў гадах дзіцячых
Пушчаў з паперы караблі —
Ручайкі дум яго гарачых
Шлях пракладалі па зямлі.

А потым плыні дум свабодных
Загаманілі мужна, скрозь —
Шырэй усіх патокаў водных,
Якія толькі ў свеце ёсць.

О, як яго, што так разліўся,
Шукаў ад смагі чалавек!
I хто хоць раз з яго напіўся
Барацьбітом той стаў навек.

Іх Ленін вёў на бой суровы
За лепшы чалавечы лёс —
Ён нарадзіўся ў дзень вясновы,
I свету ён вясну прынёс!

На перадавой

Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Чырвоныя над намі зоры,
I мы далей і ўвысь імчым.
Ад тых славутых дзён «Аўроры»
На першай лініі стаім.

Пад прамяністымі сцягамі
Зямля ўзнялася расквітаць,
Ды цемры шмат яшчэ прад намі,
Няма калі адпачываць.

Ідзём. Святло перамагае,
Няхай у барацьбе цяжкой.
У свеце ёсць перадавая,
Мы ўсёй краінаю на ёй.

У Шушанскім

Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

З тых дзён шмат часу адышло,
А я заўсёды, дзе б ні быў,
Няспынна думаў пра сяло,
Дзе, як выгнаннік, Ленін жыў.

Хацеў я край пабачыць той,
Сібірскую наведаць глуш...
I вось той дом і той пакой,
А за сцяною рэчка Шуш.

I я хаджу па месцы тым,
Дзе ён падмурак свету клаў.
Не, не кажыце, назусім
Ён гэты кут не пакідаў.

Як на суботніку ў Крамлі
Ён носіць бёрны на плячах,
Так па сібірскае зямлі
За працай бачу Ільіча.

Людзей адной сям’ёй сабраў,
Ісці да мэты навучыў.
Як Енісей ні бунтаваў,
Ён берагі яго злучыў.

Ды так, што буйна загуло
Набегам хваль да самых гор,

Ноч у валрэўкоме

Сярэдняя: 5 (1 голас)
А мне не забыцца тых дзён агнявых.
Я помню: маёнтак над рэчкаю.
У панскім палацы, між ліп векавых —
Уся наша ўлада савецкая.

Сядзім хто ў шынелі, а хто ў кажушку,
Паволі збіраемся з сіламі.
I, быццам заснуўшы, стаяць у кутку
Вінтоўкі, з марозу настылыя.

З нас кожны і пісар, і кожны салдат.
Часіна прыпала ціхуткая —
I хтосьці Саветам складае загад,
А хтосьці дыміць самакруткаю.

А хтосьці ўжо соннай панік галавой,
А хтосьці мармыча і лаецца,
А хтосьці за «Правдою» і «Беднотой»
Аб новых задачах спрачаецца.

Двухтысячны год

Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Гадоў перажытых не сцерці.
Ды новых прыходзіць чарод,
А як бы хацелася, верце,
Сустрэць мне двухтысячны год.

Прыйсці на парадную плошчу
I радасць Камуны адчуць.
Я тым аднагодкам зайздрошчу,
Што да таго дажывуць.

А будуць такія, няйначай,
Нямала магутных у нас —
Я сёння сяброў сваіх бачу,
Што, пэўна, спаткаюць той час.

Даём мы бязлітаснай смерці
Ад нашых варот паварот,
А як бы хацелася, верце,
Сустрэць мне двухтысячны год!

А чым ён цікавіць багата,
Рамантыкай дзіўнай якой —
Скажу вам, не круглаю датай,
А новаю явай сваёй.

Бязмежжа спакойным блакітам

Бачу я ўсюды Веру Харужую...

Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)
Шлях твой цяжкі быў,
                                      не ўсцелены ружамі
Шлях твой суровы,
Вера Харужая!

Ды не прыстала нідзе ты, не збочыла,
Цераз віхуры,
                       нястомная, крочыла...
I сёння іду я —
Горадам, вёскаю,
Голас твой чую ў сям’і камсамольскае.

Бачу цябе, маладую і дужую,
Бачу я ўсюды
Веру Харужую.

Песні і жарты, прамовы праменныя,
Там, дзе юнацтва, —
                                  яна незаменная.

Колькі ў ёй сілы, адданасці, любасці,
Бачу ў ІІалессі
Ля Прыпяці, Убарці —

Жывём часінаю такою...

Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Жывём часінаю такою,
Што ўвысь нязменна нас вядзе.
Не адчуваем мы спакою
Алі хвіліначкі нідзе.

Няхай суцішна на світанні —
Узнікне вецер апаўдні.
Як быццам ціш на акіяне,
Але гудзіць у глыбіні.

Ад кубкаў плошчаў, струнаў вуліц,
З палёў, дзе меддзю ўсё гарыць,
Па-над усёю земнай куляй —
Мільёнаў душ бунтоўны кліч.

Ён узляцеў высока сёння,
Імкне туды, дзе значыць шлях
Штораз вышэй галуб чырвоны,
Галуб чырвоны — родны сцяг.

Высокія хвалі

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Пройдзена многа,
         толькі ні стомы, ні суму не знаю —
Ясныя далі.
Радасна крочыць.
         З чым я імкненне жыцця параўнаю —
З высокаю хваляй.

Жыць як цікава,
         нам раскрываюцца сёння планеты —
Доўга чакалі.
Леніна голас, чую, ўзлятае
         над цэлым сусветам
Высокаю хваляй.

Бачу пагібель
         і канчаткова свету старога —
Людзі паўсталі.
Рабства і здзекі
         знішчаць паўсюды гневу людскога
Высокія хвалі.

Ведаю добра,
         словы на звонкую песню збяру я —
Горны зайгралі.

Мая радаслоўная

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

З чаго пачынаць радаслоўную сёння?
Прапрадзедаў нашых, на жаль, я не помню.

Не засталося даўнейшага следу,
Было невядома ні бацьку, ні дзеду.

Ды не таму, што мы знаць не хацелі,
Проста таму, што пісаць мы не ўмелі.

Дазвольце ж, я летапіс свой пачынаю,
Як я прапрадзеда сам уяўляю.

Сядзіць ён, густыя пахмурыўшы бровы.
У замку з бярвення — смалістым, сасновым.

Хай шыбы анучамі пазатыканы,
Хай дах па-над замкам увесь саламяны, —

З каміну, больш пэўна — з каменнае печы,
Яго смалякі асвятлялі штовечар.

А быў ён, як рыцар, харобры, багаты,

Ноч

Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Дзень згарнуў з блакіту крылы,
Сонца знікла ў бездань быццам,
Ліпы ў мораку застылі.
Вось і вечар. Час лажыцца.

Чую я, гадзіннік сценны
Крок за крокам прыбаўляе...
Дзень прайшоў. Шкада, не вернеш.
Я на ложку. Спачываю.

За сцяною чэзнуць рэчы.
Месяц знік, бы ў хвалях рыба.
Ноч змяніла сіні вечар,
Шэры плашч кладзе на шыбы.

Вецер шэпча ў аканіцах,
Стала больш суровым неба.
Б'Е ГАДЗІНА. Што ж, не спіцца,
А заснуць мне вельмі трэба,

Каб ускочыць рана-рана
(Неспакойна жыць паэту).
Стыне верш недапісаны,
Просяць допіс у газету.

Клуб на дыспут запрашае.

Нашымі вачамі

Яшчэ не ацэнена

Словы нашай велічнай Праграмы
Я чытаю ўважліва, натхнёна, —
То глядзяць не літары радкамі,
Гэта вочы зыркія мільёнаў.

Вочы, што ў гадах не зналі зморы,
Вочы аднадумцаў і герояў.
Я гляджу ў іх, быццам у азёры,
Ўсё жыццё ўстае перада мною.

Я гляджу, як паміж хваль высокіх
Ветразь мой удалячынь кіруе —
Ад дзядоў і прадзедаў здалёку
Аж туды, дзе марамі жыву я.

За даўно мінулымі гадамі,
Што смугою шэраю пакрыты, —
Бачу ўсё, пяройдзенае намі,
Бачу ўсё, што намі перажыта.

Кожны з нас адчуў і добра вызнаў
Зорку, што нам воляю заззяла.
Я ж гляджу ў той час, як камунізма

Пенсіянер

Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Заўжды рухавы і натхнёны,
Гатовы зноў ісці ў паход,
Хоць ты ўжо з кніжкай пенсіённай
Знаёмы, і не першы год.

Часіна гэткая прыпала,
Сваё адгрукалі гады.
I хоць на кіцелі бывалым
Пагонаў даўнія сляды —

Ты да ўсяго цікавасць маеш
Па добрым звычаю здавён —
I востра вока заўважае,
I сэрца неспакойны тон.

I рухам войска на парадзе
Хвалюешся ты ад душы,
Дамоў ідзеш — зірнеш у садзе,
Як там гуляюць малышы.

I да ўсяго табе прычына —
Што ў парку Камунгас садзіў,
I быццам бы юнак з дзяўчынай
Не так як след загаварыў.

I што ў будоўлю нам мільёны
Патрэбна ўдумна укладаць,

Зайздрасць

Яшчэ не ацэнена
Усхваляваны я без меры,
Прызнацца, зайздрасць уваччу,
Калі гляджу на піянераў
Ля манумента Ільічу.

Бо, як дзіця, сабе наважыў,
Каб як магло такое стаць,
Каб мог стаяць я з імі разам
I клятву першы раз даваць.

Каб мог сядзець за партай
                                            сёння,
Хадзіць з мадэлямі ў гурток,
Каб паміж гальштукаў чырвоных
I мой свяціўся аганёк.

I я стаяў у дружным строі
З вялікай верай у грудзях,
I я пад ленінскай рукою
Выходзіў у далёкі шлях.

А сёння ў шлях,

Камунары жывуць!

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Камунары жывуць, бачу іх,
        не, яны не забіты!
Пэр-Ляшэз, я стаю прад табой
        з галавой непакрытай.

Пэр-Ляшэз! Мужнасць храбрых
        ніколі не можа забыцца.
Вось і я тут стаю,
        каб героям тваім пакланіцца.

Спяць героі ў зямлі,
        але ў іх незгасальная сіла.
Я зрываю лісток з іхняй сціплай,
        славутай магілы.

I да сэрца кладу,
        а яно, ўсхваляванае, б’ецца,
I яно гарачэй
        і ў грудзях, быццам крэмень, здаецца.

Многа роздуму ў ім
        прад сцяною пахмурай, суровай,

Латышскія стралкі

Яшчэ не ацэнена

Калі Савецкая дзяржава
Ў баях ўставала на вякі,
Шырока прагрымела слава
Пра вас, латышскія стралкі.

Магутныя ў сталёвым гарце,
Прымкнуўшы грозныя штыкі,
У рэвалюцыі на варце
Былі латышскія стралкі.

Прайшлі праз буры смела, горда
Загартаваныя палкі.
Сумленне слаўнага народа
I чэсць — латышскія стралкі.

Не чулі стогнаў іх жалобных,
Хоць шлях пяройдзены цяжкі,
Мне быць хацелася б падобным
Да вас, латышскія стралкі.

На літоўскай зямлі

Яшчэ не ацэнена
Скрозь плывуць,
                            як плылі,
Песні
Тысячы год —
На літоўскай зямлі
Здаўна славен народ.

Ён імкнуўся спрадвек
З-пад ярма і прынук,
Просты жыў чалавек
Плённай працаю рук.

Ненавідзеў сваіх
Ён паноў і князёў
I ў суседскай сям’і
Біў не раз крыжакоў.

А фашысты прыйшлі,
Атрымалі урок —
На літоўскай зямлі
Іх засыпаў пясок.

Паспрабуюць калі,—
Атрымаюць яшчэ!..
.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .
Па літоўскай зямлі
Нёман-рэчка цячэ.

У магутнай красе,
Між палёў і бароў,

Сем дубоў

Яшчэ не ацэнена
                               Калгаснікі калгаса «Рассвет» у го-
                             нар сямігодкі парашылі на спе-
                             цыяльна насыпаным узгорку паса-
                             дзіць сем дубоў.
                                                                       З газет

Надыходзіць вясна.
Першы вымкнуў лісток,
Ды не змераць яе —
Сямі мілямі — крок.
Што ні дзень, дык яна
На другім рубяжы,
Чуем веліч яе
Хваляваннем душы.
I хоць гэта вясна
Крочыць скрозь маладой —

У з’яднанай сям’і

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Змалку звалі цябе
Мы прыгожай радзімаю,
Беларусь, Беларусь,
Як ты сэрцу любімая!

Беларусь, над табой
Неба з яснымі зорамі,
Паглядаеш на іх
Ты вачамі-азёрамі.

На тваёй галаве
Хустка ярка-чырвоная,
Ты ва ўборах лясоў,
Маладая,
                зялёная!

А на ўбранні палёў
Вецер золата гушкае,
Расплыліся па ім
Рэкі сінімі стужкамі.

Ты ў нітах правадоў,
Быццам сонца агністае, —
Устаеш раніцой
Пад гудкі урачыстыя.

Між станкоў завадскіх,
Над шырокаю ніваю
Скрозь, да самай начы,
Ты за працай рупліваю.

Камсамольскія сэрцы

Яшчэ не ацэнена

Камсамол, маладосць,
Шлях юнацкі, узлётны,
Скрозь дарогі твае,
Ні канца ім, ні краю.
Хіба сорак табе,
А мне болей паўсотні?
Ты ж такі малады,
Я старэць не жадаю.

Што я стаў пераросткам,
Не вынось мне вымовы,
Можаш ты, можаш ты
Мне паверыць, здаецца, —
Я кажу, як даўней
У ячэйцы вясковай,
Што я й сёння юнак,
Камсамолец па сэрцу.

Камсамол! Я твой друг,
Выхаванец і вучань.
У кагортах тваіх
Хай не быў я героем,
Ды ішоў праз гады,
Як праз горныя кручы.
Дзе б ні быў ты ў шляхах —
Быў заўсёды з табою.

Помню першыя дні,
Што жыццё ўскалыхнулі,
Успаміны пра іх

Ледаколу «Ленін»

Яшчэ не ацэнена

I вось ты на хвалях,
Плячысты, высокі,
А сілаю сэрца — сапраўдны тытан,
Гатовы ў дарогу да рэйсаў далёкіх...
Плыві,
Прад табою ж увесь акіян!

Плыві цераз ночы,
Праз буры ліхія,
Вядзі за сабою сяброўства і мір,
Выходзь жа!
Выходзь жа насупраць стыхіі,
Як супраць стыхіі ішоў правадыр!

Плячамі рассоўвай
Горы-ільдзіны,
Хай цемру знішчае святло тваіх воч,
Каб так,
Як прад ленінскім зрокам арліным,
Знікала стагоддзяў праклятая ноч.

Не бойся нягодаў,
Плыві праз туманы,
Нясі камунізма нягаснучы кліч.
Ты здзейснены водгук
Тых думак-маланак,
Што выкрасаў з сэрца

На родных месцах

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Бор, палеткі, гаі,
Песня родная матчына,
Кут бацькоўскай зямлі,
Дарагая Ушаччына.

Чым пацешыш мяне
Ды якімі навінамі?..
Рад, што зноўку іду
Я тваімі мясцінамі.

Ты гаворыш са мной
Азярцом, ручаінкаю...
Ты гаворыш са мной
Нават кожнай расінкаю.

Аганькамі рабін
Твае ўсмешкі азначаны.
Ты другая цяпер,
Дарагая Ушаччына!

Знаў я хмурай цябе
Ў дні цяжкія, хаўтурныя,
Знаў я хаты твае
Абымшэлыя, курныя.

Знаў палоскі твае,
Анікім не араныя,
Знаў я сцежкі твае,
Скрозь крывёй паліваныя.

Знаў я слёзы твае
Несупынныя, срэбныя,
Знаў я долю тваю
Непамысную, зрэбную.

Дэкрэт Леніна

Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

У дзень той, помню, без прынукі
У воласці маёй глухой
Сышліся ўсе: дзяды і ўнукі,
Бацькі і дзеці грамадой.

На зборні пах махры і поту,
Стаялі, збіўшыся гуртом.
Матрос, прыехаўшы з Балтфлоту,
Праз дым маячыў за сталом.

Трымаў рукой лісток паперы, —
Здаецца, крыллі ў ім былі,
Натоўп уважным вокам змераў:
— Я вам, брацішкі, аб зямлі...

У гурт узбуджаны, вясёлы
Кідаў ён словы нараспеў,
Але й яго нястрымны голас
Было зрываўся і дрыжэў.

I хоць чытаў матрос не вельмі:
Збіваўся, блытаўся не раз,
А скончыў — людзі загудзелі,
Агонь у лямпе ледзь не згас.

Светлы час

Сярэдняя: 4 (1 голас)

Я да роднай мясціны, можа, буду няветлым,
Не скажу, што дзяцінства маё было светлым,

Бо жылі мы ў кутку сваім голь-перагольцы,
Хоць і звалася воласць Вялікія Дольцы.

Хто з вялікай быў доляй — па маёнтках сядзелі,
А мы той нават долі і малое не мелі.

Ад маленства адну адчувалі патрэбу—
Да калядаў ніколі не хапала нам хлеба.

Пуставалі і свіран, і пуня, і восець...
Дольцы, Дольцы! Хай цяжка, хай горка жылося,

Кут мой родны, забыты калісьці на свеце,
Прыгадаць не магу, каб не білася сэрца,

Каб не ўспомніць аб добрым і слаўным народзе,

Аганёк

Яшчэ не ацэнена

Нам навечна, навечна ў сэрца хвілі запалі,
Як над воласцю нашай сцяг чырвоны ўздымалі.

Лістападаўскім днём, непагодным, імглістым,
Быццам неба заліў ён агнём прамяністым.

Разгарэўся, вакол абудзіўшы сялібы,
Аганькамі заззяў па асветленых шыбах.

Аганькамі яго саграваліся людзі,
I адзін аганёк закаціўся мне ў грудзі.

З той часіны ў жыцці я спакою не знаю.
Ён гарыць у грудзях, палымнее, шугае —

Кліча жыць з аганьком, шлях да новага значыць,
Калі ж трэба згарэць, дык згарэць да астачы!

Хлопцы-каўпакоўцы

Сярэдняя: 5 (1 голас)
                            Платону Вараньку

Ходзіць песня па Палессі,
Ходзіць песня хваляй...
Разам хлопцы-каўпакоўцы
З намі ваявалі.
З-пад Пуціўля, з-пад Палтавы,
Ажно з-пад Лімана —
Смуглатварыя такія,
З чорнымі чубамі.
Сябравалі, гаравалі,
Ды жылі мы ладна,
За савецкую Радзіму
Біліся няшчадна.
Шапкі ў стужках у чырвоных,
У гранатах грудзі...
Чорны вораг нашай дружбы
Доўга не забудзе!
Білі раз іх, білі два іх,
Білі моцна тройчы.
Вы запалі нам у сэрцы,
Хлопцы-каўпакоўцы.
У баі — арлы-героі,
I на гульні — хваты,

Сто год

Яшчэ не ацэнена

Паўсотні гадоў
Адлічыла дарога,
А людзі гавораць —
Не так ужо многа.

Падумаеш, —
Хочацца
З імі згадзіцца,
Бо зроблена мала,
Хоць цемя свіціцца.

А колькі тых планаў,
Задумаў, імкненняў,
Каб жыць давялося
Год сотню, не меней.

Па роздуме часам
Мяркуеш іначай —
Нямала ў жыцці ты
Пазнаў і пабачыў.

Вясёла бывала,
Бывала і горна,
Я жыў у маленстве,
Што ў век той пячорны.

Я помню вясковы
Свой кут небагаты,
Старую, пахілую,
Курную хату.

I жорны, і ступу,
I ў лазні карыта,
I печку з камення
З дзён палеаліта.

I лапаць лазовы,
I подплет пяньковы,

Роздум

Яшчэ не ацэнена

Гадоў нямала прашугала,
I мне ўжо ёсць
Што падлічаць —
Прыйшла яна, такая сталасць,
Што можна й старасцю назваць.
Ну што ж, міруся з сівізною
I з тым,
Што сёння пяцьдзесят,
Ды не састарыў я душою
I па хадзе яшчэ салдат.
Ніколі лёгкага нічога
Не выбіраў сабе ў жыцці.
Я знаю —
Доўгую дарогу
Яшчэ нам трэба перайсці.
I як жыццёвы вопыт вучыць,
Аб чым заўсёды
Трэба дбаць,
Што можа быць не раз на кручы
Ўздымацца, сіл не шкадаваць.
Скажу я сціпла, ды надзейна,
Што не прыстану без пары,
I могуць быць
У гэтым пэўны
Мае таварышы-сябры.
Бо сіла ёсць, што гэтак дбала

Майскія сцягі

Яшчэ не ацэнена

Сонца. Блакітнае неба.
Птушак вакол гамана.
Зноў заспявала,
Зайграла,
Загаманіла вясна.

Зноў у зялёным убранні
Ходзіць яна па шляхах,
Май
Рассыпаецца ў кветках,
Ў срэбных звініць ручаях.

Май напаўняе прасторы
Трактарным гудам палёў,
Люба вясною
На сэрцы,
Бы нарадзіўся ізноў.

Хочацца шчырай душою
Край неабсяжны абняць,
Майскія сцягі
Лунаюць,
Майскія песні звіняць!

Нашы пачуцці аб шчасці,
Нашы ў іх думы чутны —
Колькі ж у нас
Абуджаюць
Добрых жаданняў яны.

Сёння я свята страчаю,
Ледзьве ўзнялася зара —
З першаю
Думкай сваёю
Выйшаў на бераг Дняпра.

Партыя

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Партыя!
Болей святога
У свеце не ведаю я.
Партыя, гарту стальнога,
Родная наша сям'я.

Шлях твой,
Здаўногу вядомы,
Лёг праз гады ў барацьбе,
Што не пад сілу нікому,
Заўжды пад сілу табе.

Сілу адзінства
Гартуем,
Славу куём перамог,
Выйсці супроць хто спрабуе
Смеццем злятае з-пад ног.

Партыя!
Болей святога
Ў свеце не ведаю я,
Партыя, гарту стальнога,
Родная наша сям'я.

На Ленінскіх горах

Яшчэ не ацэнена

Калі нам сягоння да роднай сталіцы
Даводзіцца з розных краёў пад'язджаць,
Мы бачым, бы ў казцы, пад сонцам іскрыцца
На Ленінскіх горах вялізны палац.

Магутны той гмах, аж пад сонца высокі,
Стаіць ён і безліччу вокнаў заве,
Чырвоная зорка над ім у аблоках,
Як бы над усёю зямлёю плыве.

Якая вялікасць! Прыгожы і горды,
Па вобліку, быццам сталіца сама,
I брыдка прыгадваць гмахі-уроды,
Адкуль выпаўзаюць напалм і чума.

А тут будзе моладзь вучыцца старанна
I шмат дасягне для народа ўсяго,
I будуць такія, што ў мармуры стануць
З вялікімі разам на сценах яго.

Кастрычнік заве змагацца!

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Кастрычнік заве змагацца, —
Фашысты вядуць разбой.
Не на вуліцы,
Не на пляцы, —
Мы сягоння ідзем на бой.
На роднае наша поле
Напоўзла нямала зграй, —
Мы з Кастрычніцкім
Сцягам волі
Абаронім любімы край.
Павыганім катаў з хаты,
Ім касцей сваіх не сабраць,
I Кастрычнік свой
Дваццаць пяты
З перамогай будзем вітаць.

Мы славім яднанне

Яшчэ не ацэнена

Прайшлі вы нямала
Сваімі шляхамі,
Хай часта нялёгка было будаваць —
Блакітнае неба
Сягоння над намі,
Нам ёсць аб чым сёння шчасліва спяваць.
Ды нам
Не магло нават гэта прысніцца,
Што зноў Беларусь расквітнее такой,
Што вырасце Мінск —
Беларусі сталіца,
Што ўсіх ён захопіць сваёю красой.
Мы рады
За поспехі нашай краіны:
Якія навокал заводы ўзраслі!
I з мінскаю маркаю
Нашы машыны
Далёка сягоння са славай прайшлі.
А выйдзеш на поле,
Што ў моры здаецца,
I зроку усё ахапіць не стае...
А як прыгадаеш
Аб нашым Палессі,
Аб тым, што з ім будзе, — аж сэрца пяе.
Масква,

Ёсць!

Яшчэ не ацэнена

Гэта слова — чэсць і гарт саддата
Ў мірных днях, ў паходах баявых,
Хай з вайсковых статутаў узята —
Стала спадарожнікам для ўсіх.

Нам яно гаворыць: — Не згінацца,
Быць упартым і дакладным скрозь.
Партыя нас вучыць: — Так трымацца
Мы ад сэрца ёй гаворым: — Ёсць.

Не дас душой крывіць ніколі,
Ёсць загад — мы знаем, што зрабіць.
Ці ў страі, ці ў цэху, ці на полі,
Быццам клятва, так яно гучыць!

Парк піянераў у Бухарэсце

Яшчэ не ацэнена

Запала гэта глыбока ў сэрца —
Навек, здаецца.
Я парк прыпомніў у Бухарэсце —
Ў прыгожым месцы.

Густы, вялізны... Цудоўных дрэваў
У ім нямала.
Адна калісьці тут каралева
Скрозь панавала.

Адна па парку яна хадзіла...
Нуда, ды годзе!
Вы гляньце толькі, хто там сягоння
Спявае, ходзіць?

Іх уладанні — бярозы, ліпы,
Яліны, сосны,
Дарожкі, клумбы, сцяжынкі, кветкі,
Палац дзівосны.

Там смех не моўкне. Там песні-казкі
Звіняць лістамі.
Вам знаць цікава, хто там сягоння
Гаспадарамі?

Такое толькі адбыцца можа
У новым свеце.
Той парк вялізны у Бухарэсце
Належыць дзецям.

Смела, таварышы, ў ногу!

Яшчэ не ацэнена

Мы ў Веймары добра гасцілі,
Прыехаўшы Гётэ ўслаўляць, —
Рабочыя нас запрасілі
У госці да іх завітаць.

Пабачыць завод іх адменны
I тое, як стала ім жыць,
Завод той ля знанай Іены,
Дзе Маркс навучаўся, стаіць.

I вось мы, устаўшы світанкам,
Назаўтра ў дарозе былі.
Прыехаўшы ў госці шчэ ранкам,
Праз цэхі усе абышлі.

Усюды за выплаўкай сталі
Працоўны мы бачылі люд.
Там сталь, як раней, выплаўлялі,
Ды быў ёй інакшы маршрут.

Жыццёвы маршрут, чалавечы,
Далёкі ад гора і слёз.
I голуб над зыркаю печчу
Галінку лаўровую нёс.

На сэрцы вясёла і люба,

Чырвоны сцяг

Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Любімы наш чырвоны сцяг
Над роднаю зямлёй!
Ты азарыў нам вольны шлях
Кастрычніцкай парой.

Хто пад чырвоным сцягам йшоў
Той жыў заўсёды тым,
Што камунары ўсіх часоў
Змагаліся пад ім.

Ён бессмяротны, ён жывы,
Яму няма канца,
Бо ў ім жа кропелькі крыві
Ад кожнага байца.

Калі пагляджу я на карту...

Яшчэ не ацэнена

Калі пагляджу я на карту,
Ах, колькі шляхоў ляжыць!..
Такі ўжо ў мяне характар —
Усюды хачу пабыць.

Хвіліны не знаю спакою,
Не скажаш ты сэрцу: змоўч!
Яно ўжо ў мяне такое —
Вандруе і дзень і ноч.

Нямала патрэбна сёння
Агледзець яму куткоў —
На поўначы ці на поўдні
Наведаць многіх сяброў.

Вялікі прастор Саюза,
Магутны, прыгожы ён, —
I вось я праходжу шлюзы
I слаўлю свой Волга-Дон!

Твой стан, Украіна, бяскрайні,
Калоссе шуміць, шуміць...
Прыемна сядзець на камбайне,
Па моры пшаніцы плыць.

Кахеція! Песні пра радасць.
Дзяўчаты збіраюць ўраджай.

Слава дружбе!

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ад прадвеку, як вядома,
Праз бары,
Палі з гаямі
Нас з Літвой яднае Нёман,
Даугава — з латышамі.

Па-сяброўску,
Шчыра ў вочы
Мы друг другу ў твар глядзелі,
Ды хваліцца не было чым,
Мы аднолькава гібелі.

Бедавалі, гаравалі,
Зналі
Здзекі ды пагрозы...
З Беларусі неслі хвалі
Дзень пры дні людскія слёзы.

I з другога боку,
З мора,
Мчаўся вецер засмучоны:
Там людзей трымалі ў горы
Каты — чорныя бароны.

I не раз вялі размовы
Аб гадах цяжкіх, праклятых
Беларус,
Латыш,
Літовец
Па-над возерам Дрысвяты.

Заклікалі сваю долю,
А яна была такою —
Цемра ў небе,

Яра!.. Яра!..*

Яшчэ не ацэнена

Слаўны братні горад Прага!
Да цябе любоў, павага —
Глыбі Влтавы, высь Градчанаў,
Вецер з гор мяккі, вясняны,
Чырвань сцягаў, шум бульвараў,
Маладой ліствы пажары...
Яра!.. Яра!..

Фестываль. Музыкі граюць
З Чылі, з СССР, а Кітая,
I з Балгарыі, і з Польшчы...
Прагна слухае рабочы,
Праца з песняй уладарыць,
Колькі радасці на тварах...
Яра!.. Яра!..

Кліч: «З савецкім мы народам
Назаўжды» — лунае горда.
Як з ручайкаў сталі рэкі,
Так зліліся мы навекі.
Ні дратоў, ні тых жандараў —
Так збылася наша мара.
Яра!.. Яра!..

* Яра — па-чэшску — вясна.

Сустрэча з земляком

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дамоў прыехаў.
Шмат сышлося:
— Дзе быў?
Што бачыў, раскажы!
— Сябры, я рад, што давялося
Мне ў Празе быць на кірмашы.

У майскі дзень,
Між яркіх кветак,
Пад гоман разнастайных моў,
Паміж сцягоў братэрскіх свету —
Зямлю я быццам абышоў.

Хоць на зямлі
Не кінуў следу,
Ды сэрца поўніла праз край —
Як бы Балгарыю наведаў,
Пазнаў Румынію, Кітай...

На ўсё
Глядзелі прагна вочы.
Між павільёнаў я хадзіў —
Як бы прайшоў яшчэ раз Польшчай,
У сёлах Венгрыі пабыў...

Хадзіў я дзень
Па самы вечар
Паміж багаццяў, нібы ў сне...
Ды больш за ўсё адна сустрэча

Гара Славы

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Над Браціславай
Народ па праву
Гару назваў —
Гарою Славы.

Плывуць аблокі
Над ёй высока, —
Яна ж вышэй
Саміх аблокаў.

Шуміць Дунай,
Шуміць Марава
Аб тых, што спяць
Пад Браціславай.

З баямі йшлі
Яны нямала,
На сцягах іх
Зара палала.

Іх не забудзе
Ніхто, ніколі,
Ад зорак іх
Заззяла воля.

Нясуць вянкоў
Да іх багата —
Са ўсёй Славакіі
Дзяўчаты.

Героям песень
Складаюць многа...
Героям сніцца
Дняпро і Волга,

Дзе кожны з іх
Хвалой успеты, —
Свой родны край,
Зямля Саветаў!

Там, дзе хадзіў калісьці Ленін

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Прыгожа, Прага, ты
Вясною,
Уся ў садах,
Што ў белай пене.
А я ўсё думаю
Пра тое,
Як тут хадзіў калісьці
Ленін.

Ідуць рабочыя
Праз пляцы,
Ідуць пад сцягам
Палымяным,
А ён тады
Ўсё гэта бачыў —
I чырвань зораў
На Градчанах.

Ляціць аб дружбе
Песня з сэрца,
Ляціць над вежамі
Высока.
I гэтай хвіляю,
Здаецца,
Я чую ленінскія крокі.

Блакіт
Над Жыжкавай гарою,
I Влтава
Ў сонечным адзенні...
А я ўсё думаю
Пра тое,
Як тут хадзіў калісьці
Ленін.

Не трэба вайны!

Сярэдняя: 5 (6 галасоў)

Як толькі ўзыходзіць зара над зямлёй,
Дзень радаснай працы займаецца мой.
Відаць мне, як токар стаіць за станком,
Як каменшчык ўзводзіць вялікасны дом,
Як экскаватар пракладвае шлях,
Як трактар ідзе па калгасных палях,
Як з кніжкамі дзеці збіраюцца ў клас,
Што птушкі, шчабечуць... Шчаслівы іх час!

Таварыш,
Сягоння ў нас думы адны:
Мір нам патрэбен,
Не трэба вайны!

Ды радыё з весткай, ледзь сонца ўзышло:
Карэя... Карэя... Хмурнее чало —
Балюча, крывавыя рэкі цякуць,
Калекі, сіроты шляхамі брыдуць.
Гляджу на зямлю за грамадамі хваль,
Гляджу на цябе, з Алабамы каналь,

Аб тым, што ў думах

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Лятуць і лятуць сняжынкі,
Спадаюць
На ціхі дол,
Чысцюткай-чысцюткай беллю
Заслалі палі вакол.

Пялёсткамі буйнага цвету
Яны закружылі скрозь,
Як быццам
Вялізную вішню
Хто ўзяў угары патрос.

Хусцінкамі пухавымі
Захуталі
Плечы хвой...
Мая дарагая Радзіма,
Прыгожая ты і зімой!

Бялюткае ўсё прад вачыма,
I дым,
Што плыве ад стрэх...
На лыжах, на санках дзеці, —
Які іх вясёлы смех!

А ў МТС, ля кузні,
Гоман і гул стаіць...
Туды,
На прагляд чарговы,
Прыйшлі трактароў страі.

Механікі там з кавалямі
Іх ладзяць

Наша марка

Яшчэ не ацэнена

Трактар маркі савецкай
Другам выйшаў удаль —
На Ўрале здабыта,
На Урале адліта
Наша моцная сталь.

Хіба ёсць што на свеце
Гэтай сталі мацней?
Ёсць адна толькі сіла —
Воля нашых людзей.

Гэта воля, што дружыць
З калектыўнай сям'ёй,
Тую сталь адкавала
I зрабіла жывой.

Дарагую радзіму
Скрозь прайшлі трактары,
На грудзях у іх марка —
Буйных літары тры.

За радзімай далёка
Іхні рокат чуваць —
Недарэмна суседзі
Сталі ў госці іх зваць.

Цаліну падымаюць
Там сябры-пасланцы —
Каля Віслы, Дунаю,
Побліз рэчкі Ян-Цзы.

А дзе пройдуць, — пшаніца
Аж да неба з далін —

Дарога жыцця

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дарога жыцця жаданая
Далёка зямлёй прайшла,
Яна яшчэ ў розуме Маркса
Светлаю зданню была.

Яе, паміраўшы, бачылі
Ў праменнях зары-вясны
Адважныя камунары
Ля сумнай парыжскай сцяны.

Між бур і раскатаў грому
Пачаўся знаёмы след —
Ад Смольнага
Партыя наша
Яе павяла праз свет.

Сягоння пры ёй нямала
Цвітучых палёў, гарадоў —
Пад ленінскім мудрым сцягам
Мільёны ідуць сыноў.

А тыя, што ў бітвах палі,
Што мусілі шлях пракладаць,
Яны ў ясназорнае заўтра
Для ўсіх маякамі стаяць.

Дарогі кірунак адзіны —
Да камунізма ідзе:
Выходзяць на гэту дарогу

Чырвоная зорка

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Шалеюць паны з Уол-стрыта і Сіці
I лёкаі іх на прадажных задворках:
— У розных краінах на свеце,
Глядзіце, —
Масква запаліла чырвоныя зоркі.

Так, праўда, іх многа,
Змаганцаў за волю,
Такіх, што акроплены ў бітвах крывёю,
I радасна нам, што ўсё болей і болей
Праменняў тых зорак гарыць над зямлёю.

У горах Карэі,
У пушчах В'етнама,
У джунглях Малайі, дзе бітвы шугаюць...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Іх не прынеслі аднекуль рукамі,
А з полымя сэрцаў яны вырастаюць!

Народы збіраюць,
Як брата да брата, —

Цар-дуб

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

З даўнейшых дзён
Па нашы дні
Сярод палескіх гоняў
Стаіць цар-дуб і ў вышыні
З аблокамі гамоніць.

Відзён той дуб
Са ўсіх дарог,
З галінамі густымі...
Прыйдзеш да дуба ўчатырох, —
Ледзь стан яго абдымеш.

Ды хто згадае,
Колькі год
Ён тут стаіць нязменна?
Семсот,
Ну, можа, хай — шэсцьсот,
Але ніяк не меней.

Ён, як мудрэц,
Наўкол глядзіць
З мінуўшчыны на волю...
А колькі пала чужаніц
Прад ім на чорным доле!

Плячыст цар-дуб!
Яго сукі,
Што ў неба рыштаванні...
Ад бацькі к сыну праз вякі
Аб ім ідуць паданні.

Нямала
Бачыў ён пакут,
Як рос на панскім полі;

Новы шлях

Яшчэ не ацэнена
                                            А хто там ідзе?..
                                                   Янка Купала

Ад торбы да могілак
Шлях невясёлы —
Такімі шляхамі брыло нас нямала...
— А хто там ідзе,
Згаладалы і голы?.. —
Некалі так запытаўся Купала.

Мы гэта выйшлі
З пахмурнае ночы,
Сонца над намі і сіняе неба,
Поле прад намі ўрадлівага хлеба,
Гмахі над намі,
Дзе ў гуле рабочым
Перамаўляюцца ў радасці вочы.

Мы не адны,
Мы ідзём грамадою,
Колькі ў нас радасці, што за сябрына:

Расія

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дзе слова мне знайсці такое,
Каб прывітаць ад глыбіні —
Расія — сэрца агнявое,
Прастор нябачнай шырыні.

Расія — волатава сіла,
Пагляд крыштальнага святла —
Усіх з'яднала, прытуліла,
З сабой ў дарогу павяла.

Прыгрэла ласкай неўміручай,
Абараніла колькі раз
I словам Пушкіна пявучым
З дзяцінства ўскалыхала нас.

Ты асвятліла ясна далі,
Расія, родная Масква!
Мы сцяг, што Ленін ўзняў, віталі,
Ён заўжды ў нашых галавах.

Яго мы адстаялі з боем
З табой у франтавыя дні,
Расія — сэрца агнявое,
Прастор нябачнай шырыні.

Прыйшлі мы ўсе, з падзякай кожны,

Спеў новых дзён

Яшчэ не ацэнена

Лясы і палеткі, гаі і азёры,
Зямля нашых продкаў, дзядоў і бацькоў!
Ты многа зазнала
I ліха, і гора,
Ды бачу цябе я прыгожаю зноў.

Набралася ты жыватворчае моцы,
Заводы і фабрыкі скрозь загулі.
Як сэрцу прыемна,
Як радуе вочы,
Што з Мінска машыны ідуць на палі.

Нямала сягоння яшчэ ў нас клапотаў,
Наперадзе ўпартае працы гады,
Ды толькі мы знаем —
Не стане балотаў,
А будуць там нівы і будуць сады.

Не тая краіна мая ўжо,
Не тая,
Інакшая постаць і сіла ў яе,
На ўсіх асамблеях
Яна засядае
I моцна свой голас за мір падае.

Абсыпаў нас шчодра праменнем са ўсходу,

Чатыры шляхі

Яшчэ не ацэнена

Стаяла, драмала пад звон ручая,
Махамі абросшая, вёска мая.
А з вёскі,
Дзе ліплі страха да страхі,
Ляжалі чатыры пахмурых шляхі:

Ля возера,
Бору,
Праз рэчку
I гаць, —
Каторы з іх лепшы, не мог я сказаць.

А толькі, як помню сябе я малым,
Хадзіць давялося мне больш бараным.

Да голля,
Што золкам вецер гайдаў,
Трубу берасцяную я уздымаў.

Займалася рэха вышэй галавы:
То бор адгукаўся, як быццам жывы.

Ды вечарам познім,
За статкам кароў,
Варочаўся часта я ў слёзах дамоў.

Стаяў мне нязменна
Заўсёды ў вачах
Ля возера чорны, нахмураны шлях.

Пайшоў гэтым шляхам

Ля Маўзалея

Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Строгі мармур, літары жывыя,
Што агнямі, свецяцца яны!..
Тут стаяць на варце вартавыя
I яліны ў срэбры ля сцяны.

Спаскай вежы стрэлак ход няспынны;
Ледзь устала ранняя зара,
Мы ў адной і несканчонай плыні
Да свайго прыйшлі правадыра.

Мы жывём усе адным жаданнем,
Хоць на сотнях размаўляем моў;
Хто з-пад Мінска, хто з-пад Ерэвана,
Хто з Паміра дальняга прыйшоў.

Мы маўчым, праходзячы радамі,
Толькі кожны думку захаваў:
Родны Ленін, мы ідзём шляхамі,
Па якіх ісці ты наказаў!

Дом у пароніне

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Бліз Татраў, што плечы
Да неба ўздымаюць.
Гамоніць в каменнямі
Белы Дунаец.
Там слухае здаўна
Дунайца размовы
На беразе стромым
Дом ціхі, сасновы.
Ён славен навечна,
Той дом над ракою,
Са ўзорам гаральскім
Пад самай страхою.
Не выглядам славен,
Не ўбраннем багатым, —
Ён ленінскай славай
Над светам узняты.
Бо Ленін тут марыў
Пра рускія далі,
I думы вышэй
Ад Карпат узляталі.
Адсюль кіраваў ён
Патокам бурлівым,
Адсюль ён да Піцера йшоў,
Да Разліва.
Адсюль паглядаў ён
На сонца са ўсходу,
Адсюль заклікаў ён
Узняцца народы.
I выйшлі народы
Праз бітвы, паўстанні

Бранявік

Яшчэ не ацэнена

Адышла, адгрукала навала,
Ленінград, ты здужаў ў барацьбе!
Бранявік з Фінляндскага вакзала,
Мы стаім з пашанай ля цябе.

Мы не чулі ленінскай прамовы,
Бо яшчэ замала мелі год,
Толькі чулі, як прабілі словы
Бронь старога свету навылёт.

Тут гады суровыя прамчалі,
Білі з неба, білі і з гармат.
Бранявік, ты з адмысловай сталі, —
Выстаяў сурова, як салдат.

Ты й цяпер заўжды гатовы к бою
I стаіш, як быццам начыку...
Мы і сёння бачым над табою
Ленінскую ўзнятую руку.

Камсамольцам Беларусі

Яшчэ не ацэнена

Вы маці-Радзіме ўсім сэрцам адданы,
Прайшлі гераічны, праслаўлены шлях —
Сябе вы адзначылі працай стараннай
I гордым бясстрашшам у грозных баях.

Вы моцныя духам, ваш гарт бальшавіцкі,
Вы разам з бацькамі ішлі, змагары;
Народ не забудзе, як Міша Сільніцкі
Зямлю ад навалы грудзямі прыкрыў.

У дні непагоды ў паходах суровых,
У бітвах юнацкая слава расла;
Народ не забудзе, як Рыма Шаршнёва
За край свой любімы жыццё аддала.

Народ не забудзе ніколі герояў,
Іх спраў неўміручых ў часінах цяжкіх;
Усталі з вас волаты Лаўскага бою
I смерцю сваёй ратавалі жывых.

Думы пра Маскву

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ясна зоры твае прамянеюць,
Поўна дум пра цябе галава.
Кожны з нас цябе маці назваў,
Мабыць, лепей ніхто не сумее, —
Нашых сэрцаў вясна і надзея,
Сонца свету — сталіца Масква!

Ярка, ярка святло тваё свеціць,
Цяжка зоры твае апісаць,
Што, як месяц чырвоны, гараць.
Шмат прыгожых ёсць месцаў на свеце,
Шмат цудоўнага можна прыкмеціць,
Толькі з чым мне цябе параўнаць?

Ты, Масква, сэрца любай Айчыны,
Маці нашым усім гарадам,
Як ты дорага, родная, нам —
Беларусу, літоўцу, грузіну,
Латышу, чувашу, армяніну —
Ўсім тваім незлічоным сынам.

У цябе нечуваная сіла,

Народнаму пасланцу

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Мы ідзём выбіраць.
Яшчэ раннія вельмі часы.
Хай на вуліцах змрок,
Многа ў сэрцах затое святла —
Сёння свята у нас.
Мы табе аддаём галасы,
Каб іх сіла з табой
I жыла, і расла, і цвіла!
Пра цябе паміж нас
Весці слаўныя здаўна прайшлі.
З намі ў шчасці ты быў
I ў часіны суровых нягод.
Ты радзіўся, узрос,
Гадаваўся на гэтай зямлі,
Лепшым сынам цябе
Называе свабодны народ.
Гэта ты заслужыў.
Ты заўсёды з народам ішоў,
Для яго працаваў
I адданасць адзначыў крывёй.
Будзеш ты у Крамлі,
У вялікай сям'і пасланцоў
Ад палёў, гарадоў,
Ад магутнай Радзімы усёй.

Валрэўкомаўскі кур'ер

Яшчэ не ацэнена

Многа што сышло ў былое,
Незабыўна і цяпер,
Як жывы, перада мною
Валрэўкомаўскі кур'ер.

Сарамлівы, не прамоўца,
I на выгляд не герой,
У пацёртае ватоўцы,
З карабінам за спіной.

А ватоўка пры рабоце
I як схоўнік і пасцель...
Валрэўкомаўскае пошце
Не патрэбны быў партфель.

На кані сваім, як ветрам, —
Праз палі, лясы скакаў,
Ён загады ў сельсаветы
Побліз сэрца ўсе трымаў.

Не было машынак. Мала
Дзе іх собіла спаткаць,
Як магла загад пісала
Камісарава рука.

Часу наш кур'ер не траціў,
Ён вадзіў няспынны рэй.
Перад ім была задача
Ўсё даставіць як хутчэй.

Ячэйка

Сярэдняя: 1 (1 голас)
У валасным будынку, з краю,
Малы агеньчык ледзь мігціць —
Ячэйка наша пасядае,
А спраў бягучых не злічыць.

Сышліся, як сябры, на сходку,
Хоць у ячэйцы іх не шмат —
Наш камісар, каваль з маёнтка,
I, што прыйшоў з Карпат,
                                           салдат.

Гудуць аб хлебе, аб аўчынах,
Гудуць аб бандах навакол...
Настаўнік ціхі, беспартыйны,
Вядзе няхітры пратакол.

Гудуць аб хлебе, аб насенні,
Як разлічыцца са старым,
А са сцяны задумны Ленін,
Здаецца, штосьці кажа ім.

I ў сэрцах іх мацнее вера,

Як мы артыстамі былі...

Яшчэ не ацэнена

Мы п'есы гралі з першай чыткі,
У вёсцы шмат было такіх —
Ну, што ж, мы ставілі агіткі,
Яны даходзілі да ўсіх.

Ігралі мы, ігралі з жарам,
Хоць і спрачаліся з агнём —
Хацеў быць кожны камісарам,
Ніхто — буржуем і папом.

Мне добра помніцца й сягоння,
Быў на спектаклях поўны збор,
Як з коўдраў сшытую заслону
Рашуча адкрываў суфлёр.

Пасля ж са збітай проста будкі
Падказваў ён, як мог цішэй,
Мы ж паўтаралі не ціхутка,
На поўны голас, як мацней.

Спектакль наш хутка развінаўся,
Глядач быў пільны да ўсяго,
А з бізуном як пан з'яўляўся,
Крычалі нам: — Лупі яго!

Плыві, наша песня, далёка!..

Сярэдняя: 4 (1 голас)

Плыві, наша песня, далёка,
Па ўсіх акіянах плыві...
Над светам палаюць высока
Крэмлёўскія вежы Масквы.
Як сімвал прыгожае долі,
На зорах не гасне агонь —
Запалены сталінскай воляй,
Узлётамі думак яго.
Пры зорах магутная прыстань,
Дзе ў шчасці заводы, палі...
Сюды на маяк прамяністы
Са свету ідуць караблі.
Праходзяць яны непагоды...
I тут сустракае іх дзень,
Дзе Сталін жыве і народы
Саветаў наперад вядзе,
Дзе сінія, гордыя высі,
Дзе сіла не знае мяжы,
Дзе людзі навечна сышліся
Вялікаю дружбаю жыць;
Дзе песні, як сокалы, ўюцца,
Дзе мужныя твары людзей,

Дзед Тарас

Яшчэ не ацэнена

За сялом,
На узгорку,
Дзе лесу пачатак,
Перамытая сонцам,
Дажджамі і часам
Дажывала старэчая хата
Дзеда Тараса.

Мы яе аднавілі,
Працавалі у дзве змены...
(Час зусім быў малы –
дзеду грукала сто.)
Мы паклалі падруб,
Пакляй выбілі сцены,
З дошчак зладзілі новых
Падлогу і столь.

І мы ідзем да яго
Прывітаць з новым годам
У адноўленай хаце.
Каля ганку бяроза,
Яго аднагодак
Нас чакае на варце.
Добра знаем,
Што зроблена мала...
Нам-жа вочы не засціць, —
Яшчэ не усё,
А кавалак вялікага шчасця
Мы у сэрцы нясем,

Што калгасны пастух
Дзед Тарас будзе рады;
Знае ён,

Падарунак

Яшчэ не ацэнена

Заможная восень
Прынесла багата.
Вясёлая хата,
Калгасная хата!
Сям'я перад святам
Сабралася рана.
Утульна і светла,
Прыбрана, заслана.
Паважна пасела
За ціхай бяседай...
Адно нехапае
За столікам дзеда.
Развагі, здагадкі
Такія, сякія...
I скардзяцца горка
Унукі малыя:
„Каторы ўжо тыдзень
Ад нас уцякае,
Напэўна, у клеці
Дагэтуль стругае".
Пакуль аб прычынах
Усе разважалі,
Стары на парозе:
— Вы мабыць чакалі?
Што зробіш, спазніўся
Я сёння хвілінку... —
I ставіць на стол ён
Дубовую скрынку.
Па гладкаму веку
Праводзіць рукою...
Стары ў захапленні
Работай сваёю.

Самая шчаслівая

Яшчэ не ацэнена

Тут прастор палёў, лясы і горы,
Глыбіню азёр і сілу рэк,
Нават сонца яснае і зоры —
Пакарыў упарты чалавек.

Зоры над садамі віснуць роем,
Зоры над сталіцамі бруяць,
Тут само паветра для герояў...
Вось яна — рэспубліка мая!

Хочаш, плаў руду — чакаюць домны,
Хочаш — ураджайнасць уздымай,
Хочаш — караблі вядзі на поўнач,
Хочаш — вышай неба узлятай!..

Біся з кара-кумскімі пяскамі,
Каб жыццё пустэльні расцвіло.
Тысячы кірункаў перад намі
Сталінскімі думамі лягло.

І на кожным шчасце сваё стрэнеш,
І на кожным будзеш ты расці...
І на кожным цвёрда і напэўне