Анатоль Вялюгін

Лагер

Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

Добра ў госці к сонцу з'ездзіць,
дзе ў трысці шумяць азёры.
Паравозу на раз'ездах салютуюць семафоры!..

З вудзільнамі, з рукзакамі
выйдзем раніцай з вагона,
над паходнымі радамі
затрапеча сцяг чырвоны.

На сцяжынках каля бору
зарыпяць пад намі кладкі,
мы паставім у чаборы
белакрылыя палаткі.

Дзе дразды кладуць яечкі,
дзе палян смалістых просінь, —
мы вяслом расплешчам рэчкі,
адбярэм загар у сосен,
пройдзем пушчай,
пройдзем бродам,
на сцяжынцы пройдзем вузкай.
Наліецца
у паходах
бронзай цела, сталлю — мускул,

Абмывайце хваляй, воды,

Расстрэл імперыі

Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Па-над Свярдлоўскам маладым
густая прозалаць аблок —
індустрыі гарачы дым
лясное неба завалок.

Праспектам не відаць канца —
так расступіліся бары.
Згадай, Урал, палац купца,
Іпацьеўскі палац стары.

Даўно пабляк яго фасад,
аброс глухой травой карніз.
На цэлы век ступі назад
па сходцах грукаткіх — уніз!

Насустрач дыхае падвал
стагодняй цвіллю і слатой.
Чытай у цемрадзі, Урал,
сляды гісторыі сваёй!

А ці паверыш ты цяпер,
што міма,
пад мяцеліц свіст,
ішоў,
наставіўшы каўнер,
па тракту ссыльны дзекабрыст.

А тут, за павучыннем рам,

Першая вясна

Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)
На шчасце мне сніліся
сінія рэйкі,
сірэны ў тумане,
надхмарныя высі.
Сягоння,
               Радзіма,
усе твае рэкі
у сэрца ўліліся,
у сэрца ўліліся.

Люблю трапятанне
сцягоў Першамая!
Я ўвесь — прадчуванне
трывожнай дарогі.
Гучыць пажаданне
тваё, дарагая:
— Далёкай дарогі,
шчаслівай трывогі...
 
З такім адчуваннем
я выбег калісьці
на ганак высокі
з дзвярэй сямігодкі,
узрушаны пахам
зялёнага лісця
і сонечным шумам
вясёлай паводкі.

Дармо, што сівеюць
мае аднагодкі —
вучы нас, краіна,
сягоння нанова!

А ў нядзелю...

Сярэдняя: 2 (2 галасоў)
А ў нядзелю з-пад зары
выляталі журавы,
густа пырснулі ў бары
стрэлы цёплае травы.

Захапляюся, люблю,
бо на сэрца мне лягло,
абдымаючы зямлю,
жураўлінае крыло.

Межы вёсен і краін
перакрэсліла яно.
Проста ў шчасце і язмін
адчыняецца акно.

Як жа радасць,
                          любы край,
ціхім словам маляваць,
калі заўтра новы май
нам з табою маяваць!

У нядзелю з-пад зары
выляталі журавы,
за чырвоныя бары
дождж працокаў яравы.

Прывітанне, Першамай!
З пахам ліпкага лісця!
Чырвань грае з краю ў край

Прызнанне ў любові

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)
Я заўсёды баюся напышлівых выцвілых слоў,
што звіняць,
                      як жабрацкая медзь у асенняй журбе.
Столькі год на падбор
                                      словы плавіць гарачая кроў,
каб я змог у любві найвялікшай прызнацца табе,
Беларусь — мая маці і мова, паветра і хлеб!
Гэта ўзважана сэрцам,
                                      на нервах расстайных дарог,
дзе не раз пад агнём задыхаўся ад дыму і слеп,
даставаўся здалёку, слязою абмыўшы парог.
Я не помню, якою парою навек палюбіў: